светлячо́к гл. святляк.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

светлячо́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. светлячо́к светлячкі́
Р. светлячка́ светлячко́ў
Д. светлячку́ светлячка́м
В. светлячка́ светлячко́ў
Т. светлячко́м светлячка́мі
М. светлячку́ светлячка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

светлячо́к, -чка́ м., зоол. светлячо́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

светлячо́к зоол. светлячо́к, -чка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

светлячо́к, ‑чка, м.

Памянш.-ласк. да святляк; тое, што і святляк. Бацька разгарнуў насоўку ў цемені, і светлячкі заззялі белым халодным святлом. Пальчэўскі. // звычайна мн. (светлячкі́, ‑оў); перан. Пра бляск вачэй. У яго [Колышава] чыстых, адкрытых шырока вачах успыхвалі цікаўныя і неспакойныя светлячкі. Мележ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

светлячо́к м. гл. святляк

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

святля́к, светляка́, мн. светлякі́, светляко́ў, м.

Невялікае насякомае сямейства жукоў, якое свеціцца ў цемры.

|| памянш. светлячо́к, -чка́, мн. -чкі́, -чко́ў, м.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Светлячок Янка

т. 14, с. 254

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

firefly [ˈfaɪəflaɪ] n. zool. святля́к, светлячо́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

glow-worm [ˈgləʊwɜ:m] n. zool. святля́к, светлячо́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)