рдзе́ст

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. рдзе́ст
Р. рдзе́сту
Д. рдзе́сту
В. рдзе́ст
Т. рдзе́стам
М. рдзе́сце

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рдзест (род. рдзе́сту) м., бот. рдест

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рдзест,

гл. ірдзест.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Рдзест 9/143

- » - пранізаналісты 9/143 (іл.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

РДЗЕСТ, урэчнік (Potamogeton),

род кветкавых раслін сям. рдзеставых. Каля 100 відаў. Пашыраны паўсюдна. На Беларусі 17 відаў. Найб. вядомыя Р.: бліскучы (P. lucens), грабеньчаты (P. pectinatus), кучаравы (P. crispus), плывучы (P. natans), пранізаналісты (P. perfoliatus). Растуць у стаячай або з павольнай плынню прэснай ці слаба салёнай вадзе на глыб. да 3 м. Утвараюць зараснікі і спрыяюць зарастанню вадаёмаў.

Шматгадовыя пераважна падводныя карэнішчавыя травы. Сцёблы даўж. да 6 м. Надводнае лісце скурыстае, падводнае — перапончатае, празрыстае. Кветкі дробныя, непрыкметныя, у цыліндрычных коласападобных суквеццях над вадой. Плод — касцянка- ці арэшкападобны. Р. — важны кампанент прэснаводнай флоры. Зараснікі — месца нерасту і нагулу рыбы, некат. віды ідуць на ўгнаенне і корм жывёле. Кармавыя расліны.

В.​М.​Прохараў.

Рдзест плывучы.

т. 13, с. 387

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Рдзест ’урэчнік, Potamogeton’ (ТСБМ). Да ірдзест (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ірдзе́ст і рдзест, ‑у, М ‑сце, м.

Вадзяная кветкавая расліна сямейства (і)рдзеставых з доўгім сцяблом і невялікім, звычайна падводным лісцем; урэчнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

урэ́чнік, ‑у, м.

Тое, што і (і)рдзест.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Урэчнік, гл. Рдзест

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Ко́злікі 1 ’рдзест’ (ТС). Параўн. козлік (гл.).

Ко́злікі 2 ’заплеценыя валасы’ (Ян.). Магчыма, да казелю (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)