Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прыслу́хацца (да каго, чаго) сов.
1. прислу́шаться (к чему), вслу́шаться (во что);
п. да гу́таркі — прислу́шаться к разгово́ру, вслу́шаться в разгово́р;
2.перен. (принять к сведению) прислу́шаться (к кому, чему);
п. да грама́дскай ду́мкі — прислу́шаться к обще́ственному мне́нию;
3.разг. (привыкнуть) прислу́шаться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыслу́хацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
1. Напружыць слых, каб пачуць што‑н. Маша прыслухалася — тоненька сакоча шыба.Мележ.Люся прыслухалася. Так, нехта стукае ў дзверы!..Брыль.// Звярнуць увагу на свае адчуванні, на свой фізічны стан. Прыслухаўся, як шчыміць ад адэкалону паголены твар, і стаў апранацца.Адамчык.— Перастала, бабка, перастала! — сказаў малады настаўнік, звярнуўшы ўвагу на сваю галаву і як бы прыслухаўшыся да яе. — Забыўся нават, што яна і балела.Колас.[Стафанковіч] .. прыслухоўваўся: баліць ці не? Прыслухаўшыся, то яно сапраўды баліць, і яшчэ як моцна.Чорны.//перан. Звярнуць увагу на свае пачуцці, перажыванні і пад. — Дык вось я вельмі раіў бы табе пабыць на фронце, ды зарабіць [георгіеўскі крыж].., а потым прыслухацца да свайго сэрца, што на ім накіпела.Лобан.У дзень зямнога нараджэння Да сэрца зноў прыслухаўся свайго, Каб дзеямі, жыццём сваім, сумленнем Хоць кроплю быць падобным да яго [Леніна].Звонак.
2. Аднесціся да чаго‑н. уважліва, прыняць да ведама што‑н. А які муж, што шчыра любіць жонку, не прыслухаецца да яе парад, тым больш, калі яны абгрунтаваныя, разумныя!Хадкевіч.Яму шкада Васіля, але яго, старога, хто пашкадуе? Хто прыслухаецца да яго слова?Колас.
3.Разм. Прывыкшы да якіх‑н. гукаў, шуму, размоў і пад., перастаць звяртаць на іх увагу. Прыслухацца да вулічнага шуму. □ Плявузгота [Бабініча] ўжо не рабіла вялікага ўражання: да яе прыслухаліся і прыцярпеліся.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыслу́хацца, прыслухо́ўвацца
1. láuschen vi (дачаго-н.D), beláuschen vt, hórchen vi, behórchen vt, áufhorchen vi; разм. das Gehör ánstrengen; die Óhren spítzen;
2.перан. sein Ohr léihen*, Gehör schénken (дачаго-н.D);
прыслу́хацца да яго́ пара́ды séinem Rat Gehör schénken [geben*], auf séinen Rat hören;
прыслу́хацца да кры́тыкі ein Ohr für die Kritík háben
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
услу́хвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак., у што.