пракаўтну́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пракаўтну́ пракаўтнё́м
2-я ас. пракаўтне́ш пракаўтняце́
3-я ас. пракаўтне́ пракаўтну́ць
Прошлы час
м. пракаўтну́ў пракаўтну́лі
ж. пракаўтну́ла
н. пракаўтну́ла
Загадны лад
2-я ас. пракаўтні́ пракаўтні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час пракаўтну́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пракаўтну́ць сов., обл. проглоти́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пракаўтну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., каго-што.

Абл. Праглынуць. О, які смачны быў той крупнік! Сабастыян зараз успомніў і аж сліну пракаўтнуў. Сабаленка. Іван Сямёнавіч падышоў да магілы, намерыўся нешта сказаць, але не змог. Толькі пракаўтнуў даўкі камяк у горле і яшчэ ніжэй апусціў сівую галаву. Курто.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пракаўтну́ць herúnterschlucken vt, verschlúcken* vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

глынуць, глытнуць, праглынуць; лыкнуць, каўтануць, каўтнуць, пракаўтнуць (разм.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)