Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пасёлак, -лка, мн. -лкі, -лкаў, м.
Невялікі населены пункт, размешчаны звычайна недалёка ад горада ці асноўнага пасялення.
Рыбацкі п.
Дачны п.
|| прым.пасялко́вы, -ая, -ае.
П.
Савет.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пасёлак, -лка м. посёлок
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пасёлак, ‑лка, м.
Населены пункт гарадскога тыпу. Рыбацкі пасёлак. Чыгуначны пасёлак. □ З навін у Чмараве тое, што нядаўна Чмарава разбілі: адных — на пасёлкі, другіх — на хутары.Каваль.Увесь пасёлак разросся, абзеляніўся і нагадвае далекаваты прыгарад.Кулакоўскі.Амяльян агібае хутаркі і пасёлкі, выбірае глухія дарожкі і сцежкі.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пасёлакм. Síedlung f -, -en;
за́гарадны пасёлакéine ländliche Síedlung
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ПАСЁЛАК,
населены пункт пры прамысловых, с.-г. і інш. прадпрыемствах. П. наз. таксама сядзібы саўгасаў і калгасаў. На Беларусі П. аднесены да катэгорыі сельскіх нас. пунктаў (Закон «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзеле і парадку вырашэння пытанняў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Рэспублікі Беларусь» ад 5.5.1998). Некаторыя П. пры колькасці жыхароў больш за 500 чал. атрымліваюць статус рабочых пасёлкаў.