пала́ючы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пала́ючы пала́ючая пала́ючае пала́ючыя
Р. пала́ючага пала́ючай
пала́ючае		 пала́ючага пала́ючых
Д. пала́ючаму пала́ючай пала́ючаму пала́ючым
В. пала́ючы (неадуш.) пала́ючую пала́ючае пала́ючыя (неадуш.)
Т. пала́ючым пала́ючай
пала́ючаю		 пала́ючым пала́ючымі
М. пала́ючым пала́ючай пала́ючым пала́ючых

Крыніцы: sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пала́ючы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пала́ючы пала́ючая пала́ючае пала́ючыя
Р. пала́ючага пала́ючай
пала́ючае		 пала́ючага пала́ючых
Д. пала́ючаму пала́ючай пала́ючаму пала́ючым
В. пала́ючы (неадуш.) пала́ючую пала́ючае пала́ючыя (неадуш.)
Т. пала́ючым пала́ючай
пала́ючаю		 пала́ючым пала́ючымі
М. пала́ючым пала́ючай пала́ючым пала́ючых

Крыніцы: sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пала́ючы

дзеепрыметнік, незалежны стан, цяперашні час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пала́ючы пала́ючая пала́ючае пала́ючыя
Р. пала́ючага пала́ючай
пала́ючае		 пала́ючага пала́ючых
Д. пала́ючаму пала́ючай пала́ючаму пала́ючым
В. пала́ючы (неадуш.) пала́ючую пала́ючае пала́ючыя (неадуш.)
Т. пала́ючым пала́ючай
пала́ючаю		 пала́ючым пала́ючымі
М. пала́ючым пала́ючай пала́ючым пала́ючых

Крыніцы: sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пала́ючы,

1. ‑ая, ‑ае. Дзеепрым. незал. цяпер. ад палаць.

2. ‑ая, ‑ае; у знач. прым. Які гарыць яркім полымем. Сярод гушчарніку пушчы, каля палаючага вогнішча, разляглася ўся каманда паўстанцаў. Нікановіч. Хлапец завіхаўся з жалезнай лапатай, падкідваў у палаючую топку вугаль, шураваў каласнікі і ўсё ўсміхаўся. Лынькоў. У памяці Гудовіча выразна паўстаў палаючы Мінск, прывакзальная плошча, на якой яго ўпершыню застала бамбёжка... Пятніцкі.

3. ‑ая, ‑ае; у знач. прым. Які пачырванеў ад прыліву крыві. Палаючы твар.

4. ‑ая, ‑ае; перан.; у знач. прым. Які выражае якое‑н. моцнае пачуццё (пра вочы, погляд). Маўчаў і Валодзя. Маўчанне і палаючыя вочы яго лепш за ўсякія словы казалі, што ён не будзе сядзець склаўшы рукі. «Звязда».

5. Дзеепрысл. незак. ад палаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

aglow [əˈgləʊ] adj. lit. (with) пала́ючы; які́ я́рка гары́ць (таксама перан.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

фа́кел, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Асвятляльная прылада звычайна ў выглядзе палкі з наматаным на канцы прасмоленым пакуллем.

Запаліць ф.

2. Палаючы струмень газу або вадкасці ў выглядзе конуса, а таксама наогул конусападобнае полымя (спец.).

|| прым. фа́кельны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пала́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. пала́ю пала́ем
2-я ас. пала́еш пала́еце
3-я ас. пала́е пала́юць
Прошлы час
м. пала́ў пала́лі
ж. пала́ла
н. пала́ла
Загадны лад
2-я ас. пала́й пала́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час пала́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

féurig a

1) агнявы́, пала́ючы

2) палымя́ны, па́лкі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Буршты́н (БРС, Гарэц., Нас.), таксама брушты́н (Касп., Нас.); буршты́навы, бруштыно́вы, брушты́навы ’колер з адценнем жоўтага’ (Інстр. II, БРС). Слова гэтае ўжо ў Бярынды. Укр. буршти́н, бру́штин ’тс’. Запазычанне з польск. bursztyn ’тс’ < н.-ням. bornstēn (ням. Bernstein, літаральна ’палаючы камень’). Бернекер, 102; Рыхардт, Poln., 38; Кюнэ, Poln., 46; Булыка, Запазыч., 53; Шалудзька, Нім., 24; параўн. Брукнер, 50. Рудніцкі (267–268), зыходзячы з націску, выводзіць слова непасрэдна з ням. мовы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дзве́рцы, ‑аў; адз. няма.

1. Памянш. да дзверы; невялікія дзверы. Настаўнік.. рашуча адкінуў клямку на дзверцах веспічак. Колас. [Рыгор і Сцяпан Раманавіч] ішлі па ярка асветленым калідоры, з двух бакоў якога былі дзверы і дзверцы. Арабей.

2. Створка, створкі, якімі закрываюць якую‑н. адтуліну. Пячныя дзверцы. Дзверцы топкі. □ [Ціхан] кінуў руль, адчыніў дзверцы і выскачыў з машыны, не паспеўшы заглушыць матор. Дуброўскі. У пячурцы трашчыць, палаючы, яловая лучына. Іскры прабіваюцца праз шчыліны у дзверцах, вылятаюць на хату. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)