падула́дны, -ая, -ае.

Які знаходзіцца пад чыёй-н. уладай, залежны ад каго-, чаго-н.

П. закону.

|| наз. падула́днасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

падула́дны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. падула́дны падула́дная падула́днае падула́дныя
Р. падула́днага падула́днай
падула́днае		 падула́днага падула́дных
Д. падула́днаму падула́днай падула́днаму падула́дным
В. падула́дны (неадуш.)
падула́днага (адуш.)		 падула́дную падула́днае падула́дныя (неадуш.)
падула́дных (адуш.)
Т. падула́дным падула́днай
падула́днаю		 падула́дным падула́днымі
М. падула́дным падула́днай падула́дным падула́дных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падула́дны подвла́стный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падула́дны, ‑ая, ‑ае.

1. Які знаходзіцца пад уладаю каго‑, чаго‑н., залежны; несамастойны. Падуладныя краіны. □ Дзесьці далёка засталася вайна, перапоўненыя салдатамі эшалоны, лазарэт, і вось ён вольны, сам па сабе, нікому не падуладны чалавек. Галавач. // Падпарадкаваны волі, загаду каго‑, чаго‑н. Усе гукі зліліся неўзабаве ў адзін спеў машын, падуладных волі чалавека. Хадкевіч. У ліцейны цэх прыходзяць людзі смелыя і мужныя, бо гарачы метал падуладны толькі адважным. «ЛіМ». / у знач. наз. падула́дныя, ‑ых. Пан Счэхула добра ведаў магчымасці сваіх падуладных. Машара.

2. перан. Які паддаецца ўздзеянню, уплыву каго‑, чаго‑н. Мацней за ўсё памяць. Памяць народа. Яна не падуладна ні бурам, ні часу, ні войнам. Аляхновіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падула́дны úntertan; ábhängig (залежны ад каго-н. von D); nicht sélbstständig (несамастойны)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

подвла́стный падула́дны; (подчинённый) паднача́лены, падле́глы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

podwładny

падначалены; падуладны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

пазара́нак, ‑нку, м.

Абл. Пачатак світання, досвітак. Мне падуладны жалеза і ток — Я прымушу стаць ноч пазаранкам. Гурло.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падле́глы, ‑ая, ‑ае.

Кніжн.

1. Які адносіцца да ліку асоб, аб’ектаў, з’яў, на якія распаўсюджваецца што‑н. абавязковае, прымусовае. Мяшчанства — з’ява, падлеглая вынішчэнню. Лужанін.

2. Падуладны, падначалены.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

díenstbar a

1) падула́дны; пако́рны

2) гл. dienstfertig

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)