налуча́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. налуча́ю налуча́ем
2-я ас. налуча́еш налуча́еце
3-я ас. налуча́е налуча́юць
Прошлы час
м. налуча́ў налуча́лі
ж. налуча́ла
н. налуча́ла
Загадны лад
2-я ас. налуча́й налуча́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час налуча́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

налуча́ць несов., разг.

1. напада́ть, натыка́ться, ната́лкиваться, набреда́ть;

2. настига́ть, застига́ть;

3. (каго, што) случа́ться (с кем, чем);

1-3 см. налучы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

налуча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да налучыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

налучы́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. налучу́ налу́чым
2-я ас. налу́чыш налу́чыце
3-я ас. налу́чыць налу́чаць
Прошлы час
м. налучы́ў налучы́лі
ж. налучы́ла
н. налучы́ла
Загадны лад
2-я ас. налучы́ налучы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час налучы́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)