Міра́нка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Міра́нка
Р. Міра́нкі
Д. Міра́нцы
В. Міра́нку
Т. Міра́нкай
Міра́нкаю
М. Міра́нцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

міра́нка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. міра́нка міра́нкі
Р. міра́нкі міра́нак
Д. міра́нцы міра́нкам
В. міра́нку міра́нак
Т. міра́нкай
міра́нкаю		 міра́нкамі
М. міра́нцы міра́нках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

міра́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Уст. Жан. да міранін (у 1, 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Міранка (р.) 7/256; 10/518

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

«Міранка» (торфапрадпрыемства, Карэліцкі р-н) 4/14; 5/472; 12/688

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Міранка,

рака ў Карэліцкім р-не.

т. 10, с. 463

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Міранка,

гідралагічны заказнік у Карэліцкім р-не.

т. 10, с. 463

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)