мякчы́ць

‘змякчыць, памякчыць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. мякчу́ мякчы́м
2-я ас. мякчы́ш мякчыце́
3-я ас. мякчы́ць мякча́ць
Прошлы час
м. мякчы́ў мякчы́лі
ж. мякчы́ла
н. мякчы́ла
Загадны лад
2-я ас. мякчы́ мякчы́це
Дзеепрыслоўе
цяп. час мякчачы́

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мякчы́ць

‘змякчыць, памякчыць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. мякчу́ мя́кчым
2-я ас. мя́кчыш мя́кчыце
3-я ас. мя́кчыць мя́кчаць
Прошлы час
м. мякчы́ў мякчы́лі
ж. мякчы́ла
н. мякчы́ла
Загадны лад
2-я ас. мякчы́ мякчы́це
Дзеепрыслоўе
цяп. час мя́кчачы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

*Мякчу́ліць, мекчу́літь ’рабіць мягчэйшым, размякаць’ (Растарг.). Кантамінаванае ўтварэнне ад мякчыць (Смяккі) і мяжджуліць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лаўчы́цца ’знаходзіць зручны момант, каб спрытным рухам зрабіць што-небудзь’ (ТСБМ). Да лоўкі (гл.), як мя́ккі — мякчыць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)