лютні́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. лютні́стка лютні́сткі
Р. лютні́сткі лютні́стак
Д. лютні́стцы лютні́сткам
В. лютні́стку лютні́стак
Т. лютні́сткай
лютні́сткаю		 лютні́сткамі
М. лютні́стцы лютні́стках

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

лютні́стка ж. лютни́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лютні́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да лютніст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

lutnistka

ж. лютністка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ДЖЭНТЫЛЕ́СКІ ((Gentileschi) Арацыо) (сапр. Ломі; Lomi; хрышчаны 9.7.1563, г. Піза, Італія — 7.2.1638),

італьянскі жывапісец; адзін з прадстаўнікоў італьян. караваджызму. Брат і вучань мастака-маньерыста А.​Ломі. З 1576 працаваў у Рыме, а таксама ў Генуі, Турыне, Парыжы, з 1626 — у Лондане, пры двары Карла I. Творам Дж. (у якіх выразна адчуваецца ўплыў ранняй творчасці М.​Караваджа) уласцівы лірычная сузіральнасць, свабода кампазіцыйных рашэнняў, тонкасць святлоценявых пераходаў і вытанчанасць светлавога каларыту («Св. Цэцылія»; «Благавешчанне», 1621—23; «Лютністка» і інш.).

А.​Джэнтылескі. Давід з галавой Галіяфа. Каля 1610.

т. 6, с. 98

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)