кнут м.

1. пу́га, -гі ж.;

2. перен. бізу́н, -на́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Кнут ’пуга’ (Сл. паўн.-зах., Яруш., Бяльк., Сцяшк.). Укр. кнут, рус. кнут, ст.-рус. кнутъ (іншыя славянскія паралелі — запазычанні з рускай мовы). Крыніца ўсходнеславянскіх слоў паўночнагерманская: ст.-ісл. knutr ’вузел’ (гаворка ідзе пра «вузлаваты» біч). Іншыя этымалогіі неверагодныя (Фасмер, 2, 265).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

пастухо́ў пасту́ший; пастуха́;

о́ва пу́га — пасту́ший кнут, кнут пастуха́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хво́сткі хлёсткий;

~кая пу́га — хлёсткий кнут

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Кнытава́ць ’збіваць жардзінкай жалуды’ (ТС). Да кнут (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

расхлеста́ться расхваста́цца;

кнут совсе́м расхлеста́лся пу́га зусі́м расхваста́лася.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дратава́нка ж., разг. кнут, сви́тый из трёх верёвочек

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

раме́нны ремённый; реме́нчатый;

~нная пу́га — ремённый (реме́нчатый) кнут

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дратава́ны: пу́га ~ная разг. кнут, сви́тый из трёх верёвочек

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ВІКСЕ́ЛЬ ((Wicksell) Кнут) (20.12.1851, Стакгольм — 3.5.1926),

шведскі эканаміст. Праф. ун-та ў Лундзе (1900—16). Скончыў Упсальскі ун-т (1884). Заснавальнік т.зв. шведскай школы ў палітэканоміі. Займаўся праблемамі эканам. раўнавагі, грошай, крэдыту, а таксама нормы працэнта (рух нормы працэнта звязваў з інвестыцыйным працэсам і ў гэтым пытанні лічыцца папярэднікам Дж.М.Кейнса). Адзін са стваральнікаў тэорыі эканам. раўнавагі ў капіталізме, гал. умовай якой лічыў грашовы фактар — роўнасць паміж зберажэннямі і інвестыцыямі. Паслядоўнік Т.​Р.​Мальтуса: лічыў, што колькаснае павелічэнне чалавецтва перашкаджае ўздыму жыццёвага ўзроўню людзей, якія працуюць.

т. 4, с. 154

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)