клык, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

Тое, што і ікол.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

клы́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. клы́к клыкі́
Р. клыка́ клыко́ў
Д. клыку́ клыка́м
В. клы́к клыкі́
Т. клыко́м клыка́мі
М. клыку́ клыка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

клык, -ка́, см. іко́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клык іко́л, род. ікла́ м., мн. і́клы, -лаў;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

клык, ‑а, м.

Тое, што і ікол. Вяпрук круціцца, але яму не дастаць сабаку клыкамі! Карпюк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Клык 1 ’ікол’ (Сцяшк., Сержп. Пр.). Укр. клик, рус. клык, польск. kłyk, чэш. klyk, н.-луж. kłyk ’тс’. Прасл. klykъ да kъlti ∼ літ. kùlti ’малаціць, біць’, лат. kułt ’тс’ (Слаўскі, 2, 278–279).

Клык 2 ’глыток’ (З нар. сл.). Гл. клыкаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

іко́л (род. ікла́) м. клык; би́вень

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

fang [fæŋ] n.

1. клык

2. ядаві́ты зуб (змяі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

canine​2 [ˈkeɪnaɪn] adj. саба́чы;

a canine tooth клык (у чалавека)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

canine tooth

іко́л -ла́, клык -а́ m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)