Verbum

анлайнавы слоўнік

караву́льная

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

	адз.	мн.
	ж.	-
Н.	караву́льная	караву́льныя
Р.	караву́льнай	караву́льных
Д.	караву́льнай	караву́льным
В.	караву́льную	караву́льныя (неадуш.)
Т.	караву́льнай караву́льнаю	караву́льнымі
М.	караву́льнай	караву́льных

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

караву́льная ж., сущ. карау́льная

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Каравульная служба 3/365; 5/421

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

караву́льны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	караву́льны	караву́льная	караву́льнае	караву́льныя
Р.	караву́льнага	караву́льнай караву́льнае	караву́льнага	караву́льных
Д.	караву́льнаму	караву́льнай	караву́льнаму	караву́льным
В.	караву́льны (неадуш.) караву́льнага (адуш.)	караву́льную	караву́льнае	караву́льныя (неадуш.) караву́льных (адуш.)
Т.	караву́льным	караву́льнай караву́льнаю	караву́льным	караву́льнымі
М.	караву́льным	караву́льнай	караву́льным	караву́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Вартавы́ (КЭС, лаг.) ’вартаўнік’. Параўн. укр. вартови́й ’тс’. Можна думаць, што гэта слова ўзнікла на базе словаспалучэння (параўн. укр. вартова́ сторо́жа ’каравульная варта’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Wáchdienst m -(e)s, -e вайск. караву́льная слу́жба

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

караву́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да каравула (у 1 знач.), прызначаны для яго. Каравульны начальнік. Каравульнае памяшканне. // Які стаіць у каравуле, нясе каравул. Каравульная каманда. □ Па капцах .. вёскі стаялі каравульныя чырвонаармейцы. Чарот.

2. Звязаны з нясеннем каравула (у 2 знач.). Партызаны неслі каравульную службу, пасты і сакрэты былі расстаўлены. Навуменка.

3. у знач. наз. караву́льны, ‑ага, м. Той, хто стаіць у каравуле. Паставіць каравульных. □ На пошце, тэлеграфе і ў іншых месцах з’яўляюцца каравулы вернага Часоваму ўраду франтавога камітэта, якія патрабуюць ад каравульных Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта здачы пастоў. «Полымя».

4. у знач. наз. караву́льная, ‑ай, ж. Памяшканне для каравула.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

караву́льны

1. Wach-;

караву́льнае памяшка́нне Wáchlokal n -(e)s, -e;

караву́льная бу́дка Schílderhaus n -es, -häuser, Schílderhäuschen n -s, -;

2. у знач. наз. м. Wách(t)posten m -s, -; Wáche f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

кама́нда

(фр. commande)

1) кароткі вусны загад камандзіра;

2) узначальванне якой-н. воінскай часці (напр. прыняць каманду над ротай);

3) невялікае вайсковае падраздзяленне, атрад спецыяльнага прызначэння (напр. каравульная к., к. падрыўнікоў);

4) экіпаж судна;

5) спартыўны калектыў (напр. баскетбольная к.);

6) спецыяльны двайковы код (прадпісанне, указанне, інструкцыя), які запісаны на машыннай мове дадзенай ЭВМ і вызначае яе дзеянні пры пэўнай аперацыі ў вылічальным працэсе.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

oddział, ~u

м. аддзел, аддзяленне;

oddział fabryczny — цэх;

oddział drogowy чыг. аддзел дарожнай службы;

2. філіял; філія;

oddział banku — аддзяленне (філіял) банка;

3. вайск. атрад;

oddział wartowniczy — вартавая (каравульная) каманда;

oddział ochotniczy — добраахвотніцкі атрад;

oddział samodzielny — асобная (ваенная) часць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)