зрыва́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
зрыва́нне |
| Р. |
зрыва́ння |
| Д. |
зрыва́нню |
| В. |
зрыва́нне |
| Т. |
зрыва́ннем |
| М. |
зрыва́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зрыва́нне ср.
1. срыва́ние, срыв м.; сдёргивание; снос м.;
2. разг. срыва́ние;
3. вымеще́ние;
1-3 см. зрыва́ць I 1-3
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зрыва́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. зрываць 1 і зрывацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сдёргивание зрыва́нне, -ння ср.; сця́гванне, -ння ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
срыва́ниеI
1. зрыва́нне, -ння ср.;
2. зрыва́нне, -ння ср.; здзіра́нне, -ння ср.;
3. спаганя́нне, -ння ср.; см. срыва́тьI.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вершкаванне ’зрыванне верхніх суквеццяў і падчышчванне ніжняга лісця ў некаторых сельскагаспадарчых культур’ (КТС). Запазычана з рус. літар. вершкование.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дэфлара́цыя
(п.-лац. defloratio = зрыванне кветак)
пазбаўленне нявіннасці, парушэнне цэласнасці дзявоцкай плявы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
совлече́ние уст. сця́гванне, -ння ср., зрыва́нне, -ння ср., здзіра́нне, -ння ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ДЭВІЯ́ЦЫЯ (ад позналац. deviatio адхіленне),
1) адхіленне рухомых цел (карабля, самалёта, снарада, кулі і інш.) ад зададзенага (вызначанага) напрамку руху (разліковай траекторыі). Напр., Д. снарада, кулі выклікаецца мех. парушэннямі руху ў канале ствала (зрыванне снарада з нарэзкі) ці ў паветры (няспраўнасць апярэння стабілізатара, выпадковыя рэзкія змены кліматычных умоў у час палёту, гл. таксама Дэрывацыя).
2) Адхіленне рухомай сістэмы компаса ад напрамку на магн. (у магн. компаса) ці геагр. (у гіракомпаса) полюс Зямлі. Узнікае пад уплывам магн. і эл. палёў, паскоранага руху, гайданкі і інш. Кампенсуецца з дапамогай адпаведна дадатковых магнітаў ці карэктараў.
3) Адхіленне частаты ваганняў ад сярэдняга значэння (найб. пры частотнай мадуляцыі). Уплывае на склад і значэнні амплітуд складальных спектра частотна мадуляваных ваганняў, перашкодаўстойлівасць радыёсістэм і інш. 4) У біялогіі — эвалюцыйнае адхіленне ў развіцці органа на сярэдніх этапах яго фарміравання (у час эмбрыянальнага развіцця); разнавіднасць філэмбрыягенезу. Прыводзіць да змены будовы гэтага органа ў дарослага арганізма ў параўнанні з продкамі. Напр., эпідэрмальная частка зачаткаў лускі ў паўзуноў на сярэдніх стадыях яе развіцця падвяргаецца арагавенню, а не акасцяненню, як у акул. У раслін прыклад Д. — клубні і цыбуліны, якія сфарміраваліся з першаснай эмбрыянальнай расліннай пупышкі. Тэрмін увёў ням. вучоны Ф.Мюлер (1864).
т. 6, с. 323
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
срыв м.
1. (действие) зрыў, род. зры́ву м.; неоконч. зрыва́нне, -ння ср.;
2. (нарушение нормального хода, развития) зрыў, род. зры́ву м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)