зада́дзены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зада́дзены зада́дзеная зада́дзенае зада́дзеныя
Р. зада́дзенага зада́дзенай
зада́дзенае		 зада́дзенага зада́дзеных
Д. зада́дзенаму зада́дзенай зада́дзенаму зада́дзеным
В. зада́дзены (неадуш.)
зада́дзенага (адуш.)		 зада́дзеную зада́дзенае зада́дзеныя (неадуш.)
зада́дзеных (адуш.)
Т. зада́дзеным зада́дзенай
зада́дзенаю		 зада́дзеным зада́дзенымі
М. зада́дзеным зада́дзенай зада́дзеным зада́дзеных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зада́дзены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зада́дзены зада́дзеная зада́дзенае зада́дзеныя
Р. зада́дзенага зада́дзенай
зада́дзенае		 зада́дзенага зада́дзеных
Д. зада́дзенаму зада́дзенай зада́дзенаму зада́дзеным
В. зада́дзены (неадуш.)
зада́дзенага (адуш.)		 зада́дзеную зада́дзенае зада́дзеныя (неадуш.)
зада́дзеных (адуш.)
Т. зада́дзеным зада́дзенай
зада́дзенаю		 зада́дзеным зада́дзенымі
М. зада́дзеным зада́дзенай зада́дзеным зада́дзеных

Кароткая форма: зада́дзена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зада́дзены

1. прич., в разн. знач. за́данный; см. зада́ць;

2. прил. (предпосланный) за́данный;

~ная велічыня́ — мат. за́данная величина́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зада́дзены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад задаць (у 1–3 знач.).

2. у знач. прым. Загадзя вызначаны, зараней устаноўлены. Самалёт лёг на зададзены курс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зада́нне, -я, мн. -і, -яў, н.

Тое, што прызначана для выканання; даручэнне.

Даць з.

Выканаць з.

Баявое з.

Дамашняе з. (зададзены ўрок).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

за́данный зада́дзены; да́дзены;

за́данная величина́ зада́дзеная велічыня́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вертыка́л, ‑а, м.

Спец. Круг нябеснай сферы, які праходзіць праз зеніт і зададзены пункт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

КРУГ СХІЛЕ́ННЯ,

вялікі круг нябеснай сферы, які праходзіць праз полюсы свету і зададзены пункт сферы (напр., праз зорку). Гл. таксама Нябесныя каардынаты.

т. 8, с. 479

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

вертыка́л

(лац. verticalis = стромы)

круг нябеснай сферы, які праходзіць праз зеніт і зададзены пункт.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ДЗЕСЯТКО́ВЫ ЛАГАРЫ́ФМ ліку, паказчык ступені, у якую патрэбна ўзвесці лік 10, каб атрымаць зададзены лік; лагарыфм па аснове 10. Дл. ліку Ν абазначаецца lg N; напр., lg 2 = 0,3010, lg 20 = 1,3010, lg 100 = 2.

т. 6, с. 107

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)