завяшча́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. завяшча́льны завяшча́льная завяшча́льнае завяшча́льныя
Р. завяшча́льнага завяшча́льнай
завяшча́льнае		 завяшча́льнага завяшча́льных
Д. завяшча́льнаму завяшча́льнай завяшча́льнаму завяшча́льным
В. завяшча́льны (неадуш.)
завяшча́льнага (адуш.)		 завяшча́льную завяшча́льнае завяшча́льныя (неадуш.)
завяшча́льных (адуш.)
Т. завяшча́льным завяшча́льнай
завяшча́льнаю		 завяшча́льным завяшча́льнымі
М. завяшча́льным завяшча́льнай завяшча́льным завяшча́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

завяшча́льны завеща́тельный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

завяшча́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да завяшчання. Завяшчальнае пісьмо.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

завяшча́льны testamentárisch, Testaménts-;

завяшча́льнае распараджэ́нне die testamentárische Verfügung; Testaméntverfügung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

завяшча́нне, -я, мн. -і, -яў, н.

Вусны або пісьмовы наказ, які змяшчае распараджэнні (пераважна аб маёмасці) на выпадак смерці.

Духоўнае з. (перан.: запавет нашчадкам, паслядоўнікам).

|| прым. завяшча́льны, -ая, -ае.

Завяшчальнае пісьмо.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

завеща́тельный завяшча́льны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

testamentary [ˌtestəˈmentri] adj. fml завяшча́льны;

a testamentary estate маёнтак, які́ перадаецца паво́дле завяшча́ння

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ЗАВЯШЧА́ННЕ,

распараджэнне грамадзяніна адносна сваёй маёмасці на выпадак смерці, зробленае ў вызначаным законам парадку. У Рэспубліцы Беларусь кожны грамадзянін можа пакінуць па З. ўсю сваю маёмасць або частку яе адной або некалькім асобам, якія ўваходзяць ці не ўваходзяць у кола спадчыннікаў па законе, а таксама дзяржаве або пэўным арг-цыям. Завяшчальнік можа пазбавіць права на спадчыну аднаго, некалькіх або ўсіх спадчыннікаў па законе, за выключэннем асоб, якія маюць права на абавязковую долю. Завяшчальнік правамоцны ўскласці на спадчынніка выкананне якога-н. абавязацельства (т. зв. завяшчальны адказ) на карысць адной або некалькіх асоб.

т. 6, с. 494

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

legacja

ж.

1. дэпутацыя; пасольства;

2. уст. завяшчальны (дароўны) запіс

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

testamentárisch

1. a завяшча́льны;

éine ~e Verfügung завяшча́льнае распараджэ́нне;

~er Érbe спадкае́мец, назва́ны [упамя́нуты] у завяшча́нні

2. adv па завяшча́нні, зго́дна з завяшча́ннем;

das ist ~ féstgelegt гэ́та ўка́зана ў завяшча́нні

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)