Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
журба́ж. грусть, печа́ль, кручи́на
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
журба́, ‑ы, ж.
Пачуццё смутку, душэўнай прыгнечанасці; туга, маркота. Бабка Наста сядзела на дубовай калодачцы каля печы, унурыўшыся ў свае нескладаныя, апавітыя журбою думкі.Колас.Тарас стаяў пасярод хаты, анямелы ў безвыходнай журбе.Асіпенка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЖУРБА́ (Янка) (сапр.Івашын Іван Якаўлевіч; 30.4.1881, в. Купніна, цяпер у межах г. Чашнікі Віцебскай вобл. — 7.1.1964),
бел.паэт. Скончыў Глухаўскі настаўніцкі ін-т (1909). Настаўнічаў на Украіне і ў Беларусі. З 1902 друкаваў этнагр. нарысы ў газ. «Витебские губернские ведомости». Першы верш на бел. мове «На беразе Дзвіны» апубл. ў 1909 у «Нашай ніве». У лепшых вершах зб. «Заранкі» (1924), «Ясныя шляхі» (1959) — лірызм, нар.-песенныя матывы, некаторыя залішне рацыяналістычныя. Для дзяцей напісаў кнігі «Ластаўкі» (1950), «Сонечная раніца» (1955), «Светлыя дні» (1959).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
журба
Том: 10, старонка: 56.
Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)
Журба́1 ’смутак’. Рус.дыял.паўд., дан., сарат., амур.журба́ ’смутак, клопат’, укр., журба́, жур, жура́ ’смутак’, славен.žûrba ’паспешнасць, руплівасць’, серб.-харв.жу̀рба ’паспешнасць’. Ст.-рус.журба ’дакаранне’ (у Бярынды, 1627). Утворана з суфіксам ‑ьba ад дзеяслова журыць, журыцца (гл.), відаць, яшчэ ў ст.-рус. мове, паколькі ў паўд.-слав. слоў іншыя значэнні.
