дыфу́зны, -ая, -ае.

Невыразны, расплывісты.

Дыфузныя туманнасці.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дыфу́зны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дыфу́зны дыфу́зная дыфу́знае дыфу́зныя
Р. дыфу́знага дыфу́знай
дыфу́знае		 дыфу́знага дыфу́зных
Д. дыфу́знаму дыфу́знай дыфу́знаму дыфу́зным
В. дыфу́зны (неадуш.)
дыфу́знага (адуш.)		 дыфу́зную дыфу́знае дыфу́зныя (неадуш.)
дыфу́зных (адуш.)
Т. дыфу́зным дыфу́знай
дыфу́знаю		 дыфу́зным дыфу́знымі
М. дыфу́зным дыфу́знай дыфу́зным дыфу́зных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дыфу́зны спец. диффу́зный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дыфу́зны, ‑ая, ‑ае.

Атрыманы шляхам дыфузіі; змешаны. Дыфузнае рэчыва. // перан. Рассеяны, расплыўчаты. Дыфузная туманнасць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дыфу́зны diffús; zerstréut, verschwómmen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

раўнаме́рна-дыфу́зны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. раўнаме́рна-дыфу́зны раўнаме́рна-дыфу́зная раўнаме́рна-дыфу́знае раўнаме́рна-дыфу́зныя
Р. раўнаме́рна-дыфу́знага раўнаме́рна-дыфу́знай
раўнаме́рна-дыфу́знае		 раўнаме́рна-дыфу́знага раўнаме́рна-дыфу́зных
Д. раўнаме́рна-дыфу́знаму раўнаме́рна-дыфу́знай раўнаме́рна-дыфу́знаму раўнаме́рна-дыфу́зным
В. раўнаме́рна-дыфу́зны (неадуш.)
раўнаме́рна-дыфу́знага (адуш.)		 раўнаме́рна-дыфу́зную раўнаме́рна-дыфу́знае раўнаме́рна-дыфу́зныя (неадуш.)
раўнаме́рна-дыфу́зных (адуш.)
Т. раўнаме́рна-дыфу́зным раўнаме́рна-дыфу́знай
раўнаме́рна-дыфу́знаю		 раўнаме́рна-дыфу́зным раўнаме́рна-дыфу́знымі
М. раўнаме́рна-дыфу́зным раўнаме́рна-дыфу́знай раўнаме́рна-дыфу́зным раўнаме́рна-дыфу́зных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

диффу́зный спец. дыфу́зны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

diffús a дыфу́зны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ПНЕЎМАСКЛЕРО́З (ад грэч. pneumon лёгкія + склероз),

разрастанне злучальнай тканкі лёгкіх з памяншэннем аб’ёму і парушэннем іх функцыі. Адрозніваюць П. ачаговы і дыфузны (перываскулярны і перыбранхіяльны). Ачаговы П. развіваецца ў ачагах спадзення лёгачнай тканкі, узнікае пры хранічным венозным застоі крыві (напр., парокі сэрца) і з’яўляецца вынікам хранічнай гіпаксіі. Дыфузны П. — пры хранічных бранхітах, бранхіяльнай астме. Прыкметы ачаговага — кашаль з макротай, дыфузнага — тыя ж, задышка, цыяноз. П. — адна з важнейшых марфал. прыкмет хранічных абструкцыйных захворванняў лёгкіх, пнеўмаканіёзаў, венознай гіперэміі ў лёгачнай тканцы. Лячэнне комплекснае.

М.​К.​Недзьведзь.

т. 12, с. 444

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

НЕФРЫ́Т у медыцыне,

запаленне нырак алергічна-інфекц. паходжання з пераважным пашкоджаннем нырачных клубочкаў. Адрозніваюць востры і хранічны, дыфузны і ачаговы. Узнікае часцей пасля ангіны ці абвастрэнняў хранічнага танзіліту, захворванняў верхніх дыхальных шляхоў, выкліканых стрэптакокам, таксама пасля пнеўманіі, дыфтэрыі, пераахаладжэння арганізма і інш. Прыкметы: ацёкі, дамешкі крыві ў мачы, гіпертанія. Востры Н. можа ўскладняцца хранічным. Вынік хранічнага Н. — нырачная недастатковасць, урэмія. Лячэнне: дыета, тэрапеўтычнае.

т. 11, с. 305

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)