дапаро́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дапару́ |
дапо́рам |
| 2-я ас. |
дапо́раш |
дапо́раце |
| 3-я ас. |
дапо́ра |
дапо́руць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
дапаро́ў |
дапаро́лі |
| ж. |
дапаро́ла |
| н. |
дапаро́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
дапары́ |
дапары́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
дапаро́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дапаро́ць, ‑пару, ‑пораш, ‑пора; зак., што.
Разм. Скончыць распорванне чаго‑н.; распароць да пэўнага месца. Дапароць плацце.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
допоро́ть сов. дапаро́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дапо́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да дапароць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)