гняўко́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, нескланяльны

адз. мн.
Н. гняўко́ гняўко́
Р. гняўко́ гняўко́
Д. гняўко́ гняўко́
В. гняўко́ гняўко́
Т. гняўко́ гняўко́
М. гняўко́ гняўко́

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гняўко́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. гняўко́ гняўкі́
Р. гняўка́ гняўко́ў
Д. гняўку́ гняўка́м
В. гняўка́ гняўко́ў
Т. гняўко́м гняўка́мі
М. гняўку́ гняўка́х

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гняўко́, ‑а, м.

Разм. Пра гняўлівага чалавека. Пяты дзень выбірала Надзя бульбу. Усё спадзявалася ўбачыць Паўла. Гэтакі гняўко, больш месяца і вачэй не паказаў. Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Гняўко В. Р. 3/259, 497, 591; 4/175; 6/330; 11/610; 12/245, 259, 422

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)