Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
відаво́чца, ‑цы, м.
Сведка якога‑н. здарэння, падзеі. Мая скарбонка цікавых дробязей, кур’ёзаў зрабіла мяне відавочцам, ды і не відавочцам, а ўдзельнікам хвалюючай жыццёвай гісторыі.Шынклер.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Відавочца ’сведка здарэння, падзеі’ (КТС). Калька з рус.очевидец, аднак з польск. суфіксам Nomina agentis ‑ca (прасл.‑ьca), які на ўсх.-слав. глебе даў ‑ец/‑ац; параўн. бел.відавочац.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
відаво́чнікм., відаво́чцам.Áugenzeuge m -n, -n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
відаво́чнік, ‑а, м.
Тое, што і відавочца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)