відаво́чніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
відаво́чніца |
відаво́чніцы |
| Р. |
відаво́чніцы |
відаво́чніц |
| Д. |
відаво́чніцы |
відаво́чніцам |
| В. |
відаво́чніцу |
відаво́чніц |
| Т. |
відаво́чніцай
відаво́чніцаю |
відаво́чніцамі |
| М. |
відаво́чніцы |
відаво́чніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
відаво́чніца ж. очеви́дица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
відаво́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Сведка якога-н. здарэння, падзеі.
|| ж. відаво́чніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
очеви́дица све́дка, -кі ж., відаво́чніца, -цы ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)