выяўленчыя

Выяўленчыя мастацтвы 1/345, 609; 2/178, 495—496; 3/216, 492; 4/5—6, 429—431; 5/468; 7/460; 8/112—113, 369; 9/566—568

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ВЫЯЎЛЕ́НЧЫЯ МАСТА́ЦТВЫ,

раздзел пластычных мастацтваў; аб’ядноўваюць жывапіс, скульптуру, графіку, фотамастацтва. Адлюстроўваюць рэчаіснасць у наглядных вобразах, што ўспрымаюцца зрокам. Структурная ідэнтычнасць, падабенства прадмета і яго вобраза, матэрыялізаванага ў маст. творы на палатне, кардоне або дошцы, на аркушы паперы, у камені ці метале, насценных размалёўках (манум.-дэкар. жывапіс), з’яўляецца адной з характэрных умоў рэаліст. ўзнаўлення прадметнага свету. Выяўленчыя мастацтвы маюць неабмежаваныя магчымасці глыбокага і праўдзівага адлюстравання дынамікі самых розных працэсаў грамадскага жыцця, выяўлення эстэт. сутнасці прыроднай і сац. рэчаіснасці, духоўнага свету чалавека; часам таксама могуць увасабляць вобразы, якія не існуюць у рэальнасці і створаны фантазіяй чалавека. Выяўленчае мастацтва з’яўляецца фактарам фарміравання грамадскага ўсведамлення (гл. Мастацтва); адной з формаў пазнання свету.

П.В.Масленікаў.

т. 4, с. 335

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

выяўле́нчы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	выяўле́нчы	выяўле́нчая	выяўле́нчае	выяўле́нчыя
Р.	выяўле́нчага	выяўле́нчай выяўле́нчае	выяўле́нчага	выяўле́нчых
Д.	выяўле́нчаму	выяўле́нчай	выяўле́нчаму	выяўле́нчым
В.	выяўле́нчы (неадуш.) выяўле́нчага (адуш.)	выяўле́нчую	выяўле́нчае	выяўле́нчыя (неадуш.) выяўле́нчых (адуш.)
Т.	выяўле́нчым	выяўле́нчай выяўле́нчаю	выяўле́нчым	выяўле́нчымі
М.	выяўле́нчым	выяўле́нчай	выяўле́нчым	выяўле́нчых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.