весельча́к разг. весялу́н, род. веселуна́ м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
весялу́н, -селуна́ м., разг. весельча́к
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Весяльчак ’весялун’ (КТС), як і ўкр. весельча́к, запазычана на з рус. весельча́к ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пустасме́х м., разг. (о том, кого легко рассмешить) весельча́к, зубоска́л
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
балбату́н, -на́ м., разг.
1. болту́н, тарато́рка м. и ж.; трепа́ч; (словоохотливый весельчак — ещё) балагу́р;
2. (выдумщик) враль, спле́тник
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Весялун ’вясёлы, жыццярадасны чалавек, жартаўнік’ (глус., Янк. Мат.; КТС, БРС, Шат., Сцяшк. МГ), укр. веселу́н, рус. алан. веселу́н ’тс’. Усходнеславянскае ўтварэнне з суф. ‑унъ, якое з’яўляецца інавацыяй: на паўднёваславянскай тэрыторыі суфіксацыя іншая; параўн. славен. veselják, серб.-харв. весѐљач, vesèljak, макед. веселко, веселник, балг. веселяк, а таксама рус. весельча́к, веселко́, укр. веселю́х. Сюды ж дэмінутыўн. перан. весялунчык ’жаўрук’ (КТС, А. Кулакоўскі).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)