бялі́льня

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. бялі́льня бялі́льні
Р. бялі́льні бялі́льняў
Д. бялі́льні бялі́льням
В. бялі́льню бялі́льні
Т. бялі́льняй
бялі́льняю		 бялі́льнямі
М. бялі́льні бялі́льнях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бялі́льня ж. бели́льня

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бялі́льня, ‑і, ж.

Памяшканне, у якім што‑н. беляць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бялі́льня

1. Месца, дзе беляць воўну, лён (Грыг. 1850).

2. Лужок, узмежак, дзе беляць на сонцы мокрыя палотны (Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

бели́льня бялі́льня, -ні ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

blich, ~u

м. бялільня

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)