бу́дущее ср., сущ. бу́дучыня, -ні ж., бу́дучае, -чага ср.;
пла́ны на бу́дущее пла́ны на бу́дучыню;
в недалёком бу́дущем у недалёкай бу́дучыні; у ху́ткім ча́се;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бу́дучае сущ. бу́дущее, гряду́щее
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бу́дучыня ж., в разн. знач. бу́дущность, бу́дущее ср., гряду́щее ср.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Бу́дучыня. Крамко (Гіст. мовы, II, 140, 141) мяркуе, што гэта неалагізм яшчэ дакастрычніцкага перыяду, няпоўная калька з рус. мовы (рус. будущее). Няясна. Параўн. і ўкр. будучина́ ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
накірава́насць ж.
1. напра́вленность;
2. устремлённость;
н. у бу́дучыню — устремлённость в бу́дущее
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
далёкий прям., перен. далёкі;
далёкий путь далёкі шлях;
далёкое бу́дущее далёкая бу́дучыня.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бу́дучы
1. прил. бу́дущий, гряду́щий;
2. деепр. бу́дучи;
○ б. час — грам. бу́дущее вре́мя
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
загля́дывать несов., в разн. знач. загляда́ць, загля́дваць, зазіра́ць;
загля́дывать в бу́дущее загляда́ць (загля́дваць) у бу́дучыню (у бу́дучае);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бу́дущий
1. бу́дучы;
бу́дущее вре́мя грам. бу́дучы час;
2. (следующий) на́ступны;
в бу́дущем году́ нале́та, у насту́пным го́дзе;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ІЛЬІ́Н (Іван Аляксандравіч) (28.3.1882, Масква — 21.12.1954),
рускі філосаф, тэарэтык і гісторык рэлігіі і культуры, прадстаўнік неагегельянства. Скончыў юрыд. і гіст.-філал. ф-ты Маскоўскага ун-та. Прыват-дацэнт (з 1912), праф. (з 1918) Маскоўскага ун-та. З 1922 у эміграцыі. Да 1934 жыў і выкладаў у Берліне, з 1938 — у Швейцарыі. Даследаваў стараж.-грэч. і класічную ням. філасофію. Аўтар найб. значнай у гісторыі рус. ідэалізму працы пра Г.Гегеля («Філасофія Гегеля як вучэнне пра канкрэтнасць Бога і чалавека», т. 1—2, 1918, ням пер. 1946). Філас. сістэму Гегеля інтэрпрэтаваў у выглядзе своеасаблівага вопыту рэліг. спасціжэння свету. Цэнтр. для І. былі праблемы Расіі (развіваў ідэю цэласнасці і непадзельнасці), маральнага станаўлення чалавека. Лічыў, што абнаўленне чалавека трэба пачынаць з абнаўлення яго душы і волі. Быў прыхільнікам самадзяржаўнай манархіі і прыватнай уласнасці. Камунізм лічыў ненатуральнай сац. з’явай. Неаднаразова папярэджваў суайчыннікаў аб магчымых «узрушэннях» рус. дзяржавы, звязаных са спробамі яе насільнага раздзялення.
Тв.:
Наши задачи: Ист. судьба и будущее России: Статьи, 1948—1954 гг. Т. 1—2. М., 1992;
Путь к очевидности. М., 1993;
Философия Гегеля как учение о конкретности Бога и человека. Т. 1—2. СПб., 1994.
Літ.:
Зеньковский В.В. История русской философии. Л., 1991. Т. 2. Ч. 2. С. 129—133.
Т.І.Адула.
т. 7, с. 199
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)