беспіло́тны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. беспіло́тны беспіло́тная беспіло́тнае беспіло́тныя
Р. беспіло́тнага беспіло́тнай
беспіло́тнае
беспіло́тнага беспіло́тных
Д. беспіло́тнаму беспіло́тнай беспіло́тнаму беспіло́тным
В. беспіло́тны (неадуш.)
беспіло́тнага (адуш.)
беспіло́тную беспіло́тнае беспіло́тныя (неадуш.)
беспіло́тных (адуш.)
Т. беспіло́тным беспіло́тнай
беспіло́тнаю
беспіло́тным беспіло́тнымі
М. беспіло́тным беспіло́тнай беспіло́тным беспіло́тных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

беспіло́тны ав. беспило́тный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

беспіло́тны, ‑ая, ‑ае.

Які ляціць без пілота; якім кіруюць з зямлі. Беспілотны апарат.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

беспіло́тны nbemannt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

беспило́тный ав. беспіло́тны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

unmanned [ˌʌnˈmænd] adj. беспіло́тны;

an unmanned spacecraft аўтаматы́чна кіру́емы касмі́чны карабе́ль

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

nbemannt a беспіло́тны, без экіпа́жу

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

bezpilotowy

беспілотны (пра самалёт, касмічны карабель)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

РАКЕТАПЛА́Н,

пілотны або беспілотны (аўтаматычны) лятальны апарат, які разганяецца бартавым ракетным рухавіком і ляціць за кошт набытай кінетычнай энергіі. Можа манеўраваць на арбіце, часова сыходзіць з яе і вяртаецца на зямлю. Скорасць да максімальных звышгукавых, вышыня палёту да 150 км. Выкарыстоўваўся для даследавання гіпергукавых палётаў, выпрабавання матэрыялаў, аэрадынамічных форм і інш. Р. (ракетапланёрам), называўся таксама пілотны апарат з ракетным рухавіком, які выкарыстоўваўся ў 1930-я г.; узлёт яго ажыццяўляўся з самалёта.

т. 13, с. 282

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КАРАБЕ́ЛЬ (ад грэч. karabos судна),

1) К. марскі — у шырокім сэнсе тое ж, што і судна. У эпоху ветразевага флоту — буйное баявое 3-мачтавае судна з прамымі ветразямі і моцным артыл. узбраеннем (гл. Ветразевае судна). Цяпер К. наз. ваен. судны ўсіх класаў (гл. Карабель ваенны).

2) К. паветраны — буйны шматмесны авіяц. або паветраплавальны апарат (самалёт, верталёт, дырыжабль).

3) К. касмічны — пілотны лятальны апарат для палётаў людзей у космас або беспілотны (транспартны) для дастаўкі грузаў на арбітальную станцыю (гл. Касмічны карабель).

т. 8, с. 38

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)