Баё́ўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Баё́ўка
Р. Баё́ўкі
Д. Баё́ўцы
В. Баё́ўку
Т. Баё́ўкай
Баё́ўкаю
М. Баё́ўцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

баё́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. баё́ўка баё́ўкі
Р. баё́ўкі баё́вак
Д. баё́ўцы баё́ўкам
В. баё́ўку баё́ўкі
Т. баё́ўкай
баё́ўкаю		 баё́ўкамі
М. баё́ўцы баё́ўках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Баёвік ’жакет ці кофта, пашытая з байкі’ (Янк. Мат., маладзечн.). Можна думаць, што гэта запазычанне з польск. Параўн. польск. baja ’байка’, bajowy ’байкавы’. Параўн. палес. баёўка, баю́ўка ’хустка з байкі’ (Сакал.), бясспрэчна, з польск. bajówka спадніца з байкі ці іншай тканіны’. Параўн. ба́йка 2.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)