аўтатро́фны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
аўтатро́фны |
аўтатро́фная |
аўтатро́фнае |
аўтатро́фныя |
| Р. |
аўтатро́фнага |
аўтатро́фнай
аўтатро́фнае |
аўтатро́фнага |
аўтатро́фных |
| Д. |
аўтатро́фнаму |
аўтатро́фнай |
аўтатро́фнаму |
аўтатро́фным |
| В. |
аўтатро́фны (неадуш.)
аўтатро́фнага (адуш.) |
аўтатро́фную |
аўтатро́фнае |
аўтатро́фныя (неадуш.)
аўтатро́фных (адуш.) |
| Т. |
аўтатро́фным |
аўтатро́фнай
аўтатро́фнаю |
аўтатро́фным |
аўтатро́фнымі |
| М. |
аўтатро́фным |
аўтатро́фнай |
аўтатро́фным |
аўтатро́фных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аўтатро́фны
(ад аўта- + -трофны);
а-ае возера — возера, вада якога забяспечвае арганізмы, што ў ёй жывуць, пажыўнымі рэчывамі, утворанымі ў сваім вадаёме;
а-ыя арганізмы — тое, што і аўтатрофы (параўн. гетэратрофны).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
автотро́фный биол. аўтатро́фны;
автотро́фные органи́змы аўтатро́фныя аргані́змы.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гетэратро́фны
(ад гетэра- + -трофны)
які жывіцца гатовымі арганічнымі рэчывамі;
г-ыя арганізмы — тое, што і гетэратрофы (параўн. аўтатрофны).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)