атупе́лы, -ая, -ае (разм.).

Які страціў здольнасць разумець што-н., разважаць; які выяўляе атупенне сваім знешнім выглядам.

Атупелая галава.

|| наз. атупе́ласць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

атупе́лы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атупе́лы атупе́лая атупе́лае атупе́лыя
Р. атупе́лага атупе́лай
атупе́лае		 атупе́лага атупе́лых
Д. атупе́ламу атупе́лай атупе́ламу атупе́лым
В. атупе́лы (неадуш.)
атупе́лага (адуш.)		 атупе́лую атупе́лае атупе́лыя (неадуш.)
атупе́лых (адуш.)
Т. атупе́лым атупе́лай
атупе́лаю		 атупе́лым атупе́лымі
М. атупе́лым атупе́лай атупе́лым атупе́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атупе́лы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атупе́лы атупе́лая атупе́лае атупе́лыя
Р. атупе́лага атупе́лай
атупе́лае		 атупе́лага атупе́лых
Д. атупе́ламу атупе́лай атупе́ламу атупе́лым
В. атупе́лы (неадуш.)
атупе́лага (адуш.)		 атупе́лую атупе́лае атупе́лыя (неадуш.)
атупе́лых (адуш.)
Т. атупе́лым атупе́лай
атупе́лаю		 атупе́лым атупе́лымі
М. атупе́лым атупе́лай атупе́лым атупе́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атупе́лы отупе́вший, отупе́лый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атупе́лы, ‑ая, ‑ае.

Які страціў здольнасць разумець. У гэтыя хвіліны ён быў як атупелы. Чорны. // Які выяўляе атупенне сваім знешнім выглядам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атупе́лы разм. dumm, stumpf, blöde, stúmpfsinnig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

отупе́вший и отупе́лый атупе́лы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

stępiały

атупелы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

osowiały

асавелы; асалавелы; сонны; атупелы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

асалаве́лы, ‑ая, ‑ае.

Які стаў расслабленым; санлівы, атупелы. Асалавелы выгляд. Асалавелыя вочы. □ Іван і ўраднік надзяваюць шапкі, бяруць пад ручкі асалавелага старшыню і, хістаючыся, вядуць яго з хаты. Сяргейчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)