адпраўні́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. адпраўні́к адпраўнікі́
Р. адпраўніка́ адпраўніко́ў
Д. адпраўніку́ адпраўніка́м
В. адпраўніка́ адпраўніко́ў
Т. адпраўніко́м адпраўніка́мі
М. адпраўніку́ адпраўніка́х

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адпраўні́к, ‑а, м.

Тое, што і адпраўшчык. Адпраўнік тэлеграмы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адраса́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто пасылае паштовае адпраўленне; адпраўнік.

|| ж. адраса́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адраса́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Той, хто пасылае паштовае адпраўленне; адпраўнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

nadawca

м. адпраўшчык; адпраўнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nad.

= nadawca — адпраўнік; адпр.

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Ábsender m -s, - адпра́ўшчык, адпраўні́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

dispatcher

[dɪˈspætʃər]

n.

дыспэ́тчар, адпра́ўнік -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Éinsender m -s, - адпраўні́к, а́ўтар (допісу)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

адраса́нт м. (адпраўнік) Ábsender m -s, - Adressánt m -en, -en,

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)