Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адлупі́ ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адлуплю́
адлу́ пім
2-я ас. адлу́ піш
адлу́ піце
3-я ас. адлу́ піць адлу́ пяць
Прошлы час
м. адлупі́ ў
адлупі́ лі
ж. адлупі́ ла
н. адлупі́ ла
Загадны лад
2-я ас. адлупі́
адлупі́ це
Дзеепрыслоўе
прош. час адлупі́ ўшы
Крыніцы:
dzsl2007 ,
krapivabr2012 ,
piskunou2012 ,
sbm2012 ,
tsblm1996 ,
tsbm1984 .
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
адлупі́ ць I сов.
1. (отделяя, снять кору, шелуху ) отлупи́ ть;
2. разг. а́ ть;
ён мне каўне́ р ~пі́ ў — он мне воротни́ к оторва́ л
адлупі́ ць II сов. разг. побить ) отколоти́ ть, отлупи́ ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адлупі́ ць ‑луплю, ‑лупіш, ‑лупіць; зак.
1. што . Аддзяляючы, зняць з чаго‑н. (кару, лупіны і пад.). Адлупіць наклейку з бутэлькі. □ Косцік выцягнуў з-пад ложка свае старыя чаравікі, адлупіў у адным з іх [сцілку] і схаваў за яе сакрэтную пісульку.Паслядовіч . // Разм. Адарваць. Адлупіць рукаў.
2. каго . Разм. Моцна набіць, адлупцаваць. Здаецца, калі Іван счапіўся з Вавілам, на вуліцы нікога не было, але ў клубе ўжо гаварылі, што Іван з Алёшам адлупілі Пухціка. Кудравец .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адлупі́ ць кару, шалупінне і пад. á brinden vt
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
лупі́ ць ¹, луплю́ , лу́ піш, лу́ піць; лу́ плены; незак. , каго (што
1. Знімаць, абдзіраць (скуру, кару і інш. ) з чаго-н. або ачышчаць ад лупін; абіраць.
Л. кару з дрэва.
Л. бульбу.
2. Драць на часткі (разм. ).
Нашто ты кнігу лупіш?
3. каго (што ). Моцна біць, лупцаваць каго-н.
Л. каня пугай.
4. 3 сілай удараць у што-н. , па чым-н.
Л. нагой у дзверы.
5. (1 і 2 ас. не ўжыв. ). Ужыв. замест некаторых дзеясловаў для абазначэння дзеяння, якое адбываецца з асаблівай сілай (разм. ).
Лупіць дождж.
Л. у бубен.
◊
Лупіць скуру (разм. ) —
1) браць празмерна вялікую плату;
2) моцна біць.
Лупіць як сідараву казу (разм. ) — бязлітасна біць каго-н.
|| зак. аблупі́ ць , -луплю́ , -лу́ піш, -лу́ піць; -лу́ плены (да 1 знач. ), злупі́ ць , злуплю́ , злу́ піш, злу́ піць; злу́ плены (да 1 і 3 знач. ) і адлупі́ ць ю́ , -лу́ піш, -лу́ піць; -лу́ плены (да 1 знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
отлупи́ ть сов. прост.
1. (кору, кожуру) адлупі́ ць , мног. у́ пліваць;
2. (побить) адлупі́ ць , адлупцава́ ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адлу́ пліваць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да адлупіць .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адлу́ плены , ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад адлупіць .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адлу́ пліванне , ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. адлупліваць — адлупіць .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)