абміну́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. абміну́ абмінё́м
2-я ас. абміне́ш абміняце́
3-я ас. абміне́ абміну́ць
Прошлы час
м. абміну́ў абміну́лі
ж. абміну́ла
н. абміну́ла
Дзеепрыслоўе
прош. час абміну́ўшы

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абміну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́; -ну́ты; зак., каго-што.

1. Прайсці, праехаць міма каго-, чаго-н.

А. вёску.

2. Рухаючыся хутчэй, абагнаць каго-, што-н.

А. пешахода.

3. Не зачапіць, не закрануць.

Куля мяне абмінула.

4. перан. Пазбегнуць, унікнуць чаго-н. (часцей з адмоўем); прапусціць, не звярнуць увагі на што-н.

Злачынцу не а. кары.

|| незак. абміна́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абміну́ць сов.

1. (проехать, пройти стороной) минова́ть, обогну́ть;

а. вёску — минова́ть (обогну́ть) дере́вню;

2. (не задеть) минова́ть;

ку́ля мяне́ ~ну́ла — пу́ля меня́ минова́ла;

3. перен. (избавиться) избежа́ть, избе́гнуть, минова́ть;

злачы́нцу не а. ка́ры — престу́пнику не избежа́ть (избе́гнуть, минова́ть) наказа́ния

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абміну́ць, ‑міну, ‑мінеш, ‑міне; ‑мінём, ‑міняце; зак., каго-што.

1. Прайсці, праехаць міма каго‑, чаго‑н. Парашыўшы абмінуць пасёлак, Васіль звярнуў з дарогі, што вяла да Нырчы, і лугам пайшоў напрасцяк да ракі. Краўчанка. // перан. Прапусціць, не звярнуць увагі на што‑н. [Рыгор] не падумаў, як спланаваць прамову, чаго ў ёй чапіць, што абмінуць, якія кінуць лозунгі. Гартны.

2. Не закрануць, не зачапіць. — Было ў мяне такое прадчуванне, Што куля першая не абміне. Пысін.

3. перан.; часцей з адмоўем. Пазбегнуць, унікнуць чаго‑н. Абмінуць бяду. □ Адно мне ясна: завірухі Не абмінуць, не адхіліць. Колас.

4. Рухаючыся хутчэй, абагнаць, апярэдзіць каго‑, што‑н. Як ішлі па садзе [мужчыны], нагналі Міхаіла Палікарпавіча, павіталіся з ім і моўчкі абмінулі яго. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абміна́ць, абміну́ць

1. (апярэдзіць) überhólen vt, überflǘgeln vt;

2. (прайсці, праехаць праз каго-н., што-н.) vorbéifahren* vi (s), vorbéigehen* vi (s) (an D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абміна́ць гл. абмінуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абміна́нне

‘ад абмінуць’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. абміна́нне
Р. абміна́ння
Д. абміна́нню
В. абміна́нне
Т. абміна́ннем
М. абміна́нні

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абміна́цца

‘да абмінуць’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. абміна́ецца абміна́юцца
Прошлы час
м. абміна́ўся абміна́ліся
ж. абміна́лася
н. абміна́лася

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мину́ть сов. міну́ць, праміну́ць, абміну́ць; (окончиться) прайсці́, ско́нчыцца;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абміна́ць

‘да абмінуць’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. абміна́ю абміна́ем
2-я ас. абміна́еш абміна́еце
3-я ас. абміна́е абміна́юць
Прошлы час
м. абміна́ў абміна́лі
ж. абміна́ла
н. абміна́ла
Загадны лад
2-я ас. абміна́й абміна́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час абміна́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)