hopper

I [ˈhɑ:pər]

n.

1) скаку́н -а́ m. (пра чалаве́ка і пра каня́), скаку́ха f.

2) скакуне́ц -ца́ m., палявы́ ко́нік

3) ле́йка f.

4) самазва́л -а m., грузаві́к-самазва́л; ваго́н-самазва́л

II [ˈhɑ:pər]

n.

зьбіра́льнік хме́лю

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

founder

I [ˈfaʊndər]

n.

заснава́льнік -а m., заснава́льніца f.

II [ˈfaʊndər]

n.

плаві́льшчык -а m., ліце́йшчык -а m.

III [ˈfaʊndər]

1.

v.i.

1) патана́ць, тану́ць, ісьці́ на дно

2) закульга́ць (пра каня́)

2.

v.t.

затапля́ць, пуска́ць на дно

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wykładać

незак.

1. выкладваць; вымаць;

2. чытаць лекцыю; выкладаць;

3. тлумачыць; каментаваць; выкладаць;

wykładać konia разм. выпрагаць каня;

wykładać pieniądze — выдаткоўваць (траціць) грошы;

wykładać karty — раскрываць карты

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

паганя́ць I несов. (заставлять идти, понукая или стегая чем-л.) погоня́ть;

п. каня́ — погоня́ть ло́шадь;

◊ бяда́ на бядзе́ е́дзе, бядо́ю паганя́е — посл. беда́ на беде́ е́дет, бедо́й погоня́ет

паганя́ць II сов.

1. (нек-рое время) погоня́ть;

2. с.-х., разг. оку́чить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хапі́цца сов.

1. схвати́ться, ухвати́ться;

х. за кішэ́нь — схвати́ться (ухвати́ться) за карма́н;

2. (что-л. быстро сделать) нача́ть, взя́ться;

х. распрага́ць каня́ — нача́ть (взя́ться) распряга́ть ло́шадь;

3. хвати́ться, спохвати́ться;

я хапі́ўся, а яго́ ўжо няма́ — я хвати́лся, а его́ уже́ нет

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пае́хаць, ‑еду, ‑едзеш, ‑едзе; ‑едзем, ‑едзеце, ‑едуць; заг. паедзь; зак.

1. Пачаць рухацца, перамяшчацца пры дапамозе якога‑н. транспарту. Крушынскі адразу запрог каня і паехаў. Бядуля. — Паехалі, — сказаў Міхась, спрытна ўскочыўшы на сядзенне трактара. Шахавец. // Накіравацца, адправіцца куды‑н., да каго‑н. Паехаць у госці. □ Андрэй завярнуў каня і паехаў па снапы. Чарнышэвіч. // З’ехаць куды‑н. — От што, — сказаў хлопец, калі бацька сеў палуднаваць, — я табе скажу, што я зусім заўтра паеду адгэтуль. Чорны.

2. Зрушыць з месца, пакаціцца (аб транспарце). Паехала машына. □ З вуліцы пачулася, як паехаў рамізнік. Мурашка.

3. Разм. Саслізнуць, пачаць апускацца, падаць. Нага.. [Тварыцкага] пакаўзнулася на вільготнай зямлі і паехала ўніз з узмежку. Чорны. Падсечаная,.. [алешына] нездаволена крахнула, пастаяла нейкі, амаль няўлоўны, момант, а потым памалу паехала ўніз. Брыль.

4. перан. Разм. Пачаць гаварыць доўга, многа або не тое, што трэба. [Клаўдзія Пятроўна:] — Мы ад цябе чакаем тосту, а ты нешта паехаў некуды не туды. Васілёнак.

•••

Паехаць ад (са) смеху (ад рогату, з рогату) — тое, што і пакаціцца ад (са) смеху (ад рогату, з рогату) (гл. пакаціцца).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

calk

I [kɔk]

v.t.

зама́зваць (расшчэ́піну, злучэ́ньне)

II [kɔk]

1.

n.

1) гак, га́ка m. (на ко́нскай падко́ве)

2) падко́ўка f. (на абу́тку)

2.

v.t.

1) падкава́ць (каня́)

2) падбі́ць падко́ўкі (на абца́се)

III [kɔk]

v.t.

калькава́ць, здыма́ць ко́пію

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ашале́лы, ‑ая, ‑ае.

1. Які захварэў на шаленства, звар’яцеў.

2. Раз’юшаны, узлаваны. Ашалелы пан трос дзеда Астапа за рукі. Лынькоў. На падмогу яму падскочылі два таварышы і ледзь утрымалі ашалелага каня. Машара. // Збянтэжаны ад страху, разгублены. [Немцы] .. правялі прамільгнуўшага перад імі матацыкліста ашалелымі позіркамі. Шамякін.

3. перан. Нястрымны, магутны. Вада кідалася на турбінныя таркі з вялікім ашалелым напорам. Баранавых. І ляцелі на вёскі З новай весткай няспынна Ашалелыя, З грывай агню Цягнікі. Танк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адскака́ць, ‑скачу, ‑скачаш, ‑скача; зак., што.

1. Праехаць наўскач якую‑н. адлегласць. Ля поплава злазіць Дзяўчынка з каня.. Прысела. Шляхі затамілі за дзень. Сто вёрст адскакала Пякельных, як вар. Куляшоў.

2. Выканаць які‑н. танец; станцаваць. Мы й тое помнім — І не жах, Як адскакалі танцаў шмат У зрэбных Галіфэ-штанах Пад дружны гул ад голых пят. Броўка. // Скончыць скакаць. Адскакаўшы сваё, пайшлі нарэшце дамоў жанчыны, і пачаліся сапраўдныя танцы. М. Стральцоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аб’е́здзіць, ‑езджу, ‑ездзіш, ‑ездзіць; зак., каго-што.

1. Неаднаразова выязджаючы, пабываць у многіх месцах. З таго часу Ніна аб’ездзіла перакладчыцай пры высокім палкоўніку многія вызваленыя часцямі нашай Арміі гарады дзяржаў Заходняй Еўропы. Васілевіч.

2. Прывучыць каня хадзіць у вупражы, пад сядлом. На ўсім скаку мог заарканіць Касым самага дзікага жарабка, за кароткі час аб’ездзіць яго. Даніленка.

3. Яздой зрабіць больш прыдатным; абкатаць. Аб’ездзіць калёсы, матацыкл, машыну.

4. Укатаць, зрабіць прыдатным для язды (пра дарогу).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)