Ву́рзнуць ’ударыць, стукнуць’ (КСП, Шн., 2; Яўс.); ’стукнуць нагой’ (З нар. сл.); ’хутка выслізнуцца з рук’ (Шат.), ву́рзнуцца ’выцяцца, рэзнуцца’ (Бяльк.); ’моцна ўдарыцца’ (Яўс.). Гукапераймальнае; параўн. таксама чэш.vrznouti ’ударыць, стукнуць’ (адносна якога гл. Махэк₂, 702), магчыма, другаснае збліжэнне з рэ́заць, рэзану́ць, якое як і польск.wyrznąć мае значэнне ’выразаць’ і ’стукнуць, выцяць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
carve
[kɑ:rv]
v.t.
1) рэ́заць (мя́са)
2)
а) выраза́ць(з дрэ́ва, ко́сьці)
б) высяка́ць; цяса́ць (ста́тую)
в) разьбя́рыць, гравірава́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
inscribe
[ɪnˈskraɪb]
v.t.
1) надпі́сваць
2) выраза́ць на ка́мні, мэта́ле
3) прысьвяча́ць
4) упі́сваць (у сьпіс)
5) Geom. упіса́ць (фігу́ру)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
вы́параць, ‑ру, ‑раш, ‑ра; зак., што.
1. Адрэзаць, выразаць па шве што‑н. прышытае. Выпараць рукаў.
2. Выкалаць чым‑н. вострым. Выпараць вочы.
3.каго. Поручы, прымусіць вылезці адкуль‑н. Выпараць мядзведзя з берлагу.
4.Разм. Знайсці, адшукаць. Адзін ашчадлівы хлопец нават выпараў у сваім скарбіку паўкаробкі зубнога парашку і шчотку.Кулакоўскі.
выпара́ць, ‑а́ю, ‑а́еш, ‑а́е.
Незак.да выпарыць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
MándelIf -, -n
1) мінда́ль
2) анат. мінда́ліна, міндалепадо́бная зало́за;
die ~n heráusnehmen*выраза́ць мінда́ліны
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
иссека́тьнесов.
1.уст. (вырубать) высяка́ць; выраза́ць;
2.(изрубать) сячы́, ссяка́ць;
3.(розгами и т. п.) сячы́, ссяка́ць, хваста́ць, схво́стваць; см.иссе́чь.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
clip4[klɪp]v.
1. стры́гчы, абраза́ць (нажніцамі або ножнамі);
clip an article from a newspaperвы́разаць арты́кул з газе́ты;
clip sheep стры́гчы аве́чак
2. прабіва́ць, кампасці́раваць (білет)
3.ling. скарача́ць (словы)
4.infml уда́рыць, вы́цяць кулако́м, даць кухталя́
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
гарлаві́на, ‑ы, ж.
1. Глыбокая звужаная адтуліна ў чым‑н. Гарлавіна паравога катла. Гарлавіна вулкана. □ Па самую гарлавіну.. [яма] была напоўнена збожжам.Сабаленка.// Вузкі праход. У асобных месцах гушчар забраўся амаль да сярэдзіны, сціснуўшы рэчку з двух бакоў у вузенькай гарлавіне.«Звязда».
2. Адзін з рукавоў у вусці ракі (пры Чорным і Азоўскім морах). Гарлавіна Дуная.
3. Выраз для шыі ў адзенні. Выразаць гарлавіну ў блузцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раскро́іць, ‑крою, ‑кроіш, ‑кроіць; зак., што.
1. Кроячы, выкройваючы адзенне або боты, разрэзаць (тканіну, скуру і пад.). Раскроіць матэрыял на касцюм.//Выразаць па мерцы часткі, дэталі чаго‑н. Раскроіць паліто.
2. Парэзаць на часткі (пераважна пра хлеб). [Служанка] наліла яшчэ кавы і раскроіла на дзве лустачкі апошні на талерцы акрайчык хлеба.Брыль.
3.Разм. Нанесці глыбокую сечаную рану; рассячы. [Марыля] махнула рыдлёўкай і адным ударам раскроіла .. [фашысту] чэрап.Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)