ро́гат, -ту м. хо́хот;

◊ паме́рці (зайсці́ся) з ~ту — умере́ть со́ смеху;

е́здзіць з ~ту — пока́тываться со́ смеху

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

die with one’s boots on

паме́рці ў баі́, на ва́рце

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

адстагна́ць, ‑стагну, ‑стогнеш, ‑стогне; зак.

1. Перастаць стагнаць. Адстагнаў, адмаліўся, адплакаў даўно ўжо наш працоўны народ. Машара. // перан. Скончыць пакутаваць; памерці.

2. Прастагнаць пэўны час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пераме́рці, ‑мрэ; ‑мром, ‑мраце, ‑мруць; пр. перамёр, ‑мерла; зак.

Разм. Памерці — пра ўсіх, многіх. — Ад сухотаў перамерлі ўсе мае браты. Падыходзіць і мая чарга... Хведаровіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

predecease [ˌpri:dɪˈsi:s] v. law паме́рці ране́й (за каго-н.);

John’s wife predeceased him. Жонка Джона памерла раней за яго.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Адзя́бнуць ’памерці ад старасці, застудзіцца’ (Бяльк.). Паходжанне першага значэння няясна. Гл. зябці.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Акале́ць ’моцна змерзнуць, памерці’ (БРС, Янк. Мат., Гарэц., Касп.), акалелы. Гл. калець.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Прыцяцю́рыцца экспр. ’натапырыцца’; ’памерці’ (смарг., Сл. ПЗБ). Да цяцерыцца падымацца, тапырыцца’ (Ласт.), гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Скачаро́жыцца ‘сагнуцца’ (Юрч. Фраз. 1), скучуры́жыцца ‘памерці, здохнуць’ (Бяльк.). Да качарга (гл.), качарэжка.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

почи́ть сов., уст.

1. (уснуть) засну́ць;

2. (умереть) спачы́ць, паме́рці;

◊

почи́ть на ла́врах спачы́ць на ла́ўрах.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)