Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
падпо́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Рмн. ‑рак; ж.
Падстаўка, слуп, які падпірае тое, што можа абваліцца, упасці, зламацца. У садках — падпоркі пад яблынямі, жаўтабокія антонаўкі раз-пораз бухкаюць на зямлю.Навуменка.Знайшоўся якісьці добры чалавек, нарабіў бабінай хатцы падпорак і абклаў яе прызбаю.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трыно́жак, ‑жка, м.
Падстаўка на трох ножках, а таксама прыстасаванне рознага прызначэння, якое складаецца з трох палак, жэрдак і пад. Маці з Маняй начысцілі бульбы, расклалі на камінку агонь і паставілі чыгунок на трыножак.Якімовіч.За разложыстым дубам я заўважыў нізенькі трыножак — мальберт з няскончаным эцюдам.Ракітны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
анало́й
(гр. analogeion = падстаўка для кніг)
высокі столік у царкве, на які ў час набажэнства кладуць кнігі, ставяць абразы і крыж.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
П’едэста́л ’узвышэнне пад помнік, калону’ (ТСБМ). Праз польск.piedestał ці рус.пьедестал (пач. XVIII ст.) і ням.Piedestal з франц.piédestal ’тс’, першапачаткова ’падстаўка для ног’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прыла́вак ’падстаўка’ (Мат. Гом.), прыла́вок ’выступ каля печы’ (ТС). Да ла́ва1 (гл.) з развіццём семантыкі, якое працягвае прасл.*lava (ЭССЯ, 14, 52–55; ЕСУМ, 3, 175–176).
2) падстаўка, на якой устанаўліваецца скульптура ў музеі, на выстаўцы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
кава́дла, ‑а, н.
Жалезная падстаўка асобай формы для ручной коўкі металу. Каля горна кавадла. На зямлі ля кавадла невялічкія кавалкі іржавага жалеза. Зверху на кавадле іржавыя жоўтыя плямкі.Галавач.Старшыня ўзяў з рук каваля клешчы, выхапіў распаленае жалеза з горна, паклаў на кавадла.Курто.
•••
Паміж молатам і кавадламгл. молат.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паддо́н, ‑а, м.
1.Падстаўка пад дно.
2.Спец. Скрыня, клетка без века, накрыўкі для перавозкі, пад’ёму якіх‑н. матэрыялаў. Паддон з цэглай. □ [Іван] ездзіў па рэйках на сваім кране ўзад і ўперад, падымаў паддоны з растворам.Грахоўскі.
3. Днішча якой‑н. прылады, машыны, у якім змяшчаецца або адкуль сцякае вада, масла.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Únterlagef -, -n
1) по́дсціл(ка)
2) падста́ўка
3) перан. асно́ва
4) pl да́ныя; дакумента́цыя
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)