урэмі́чны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да урэміі. Урэмічнае захворванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
алергі́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да алергіі. Алергічны стан. Алергічнае захворванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бруцэлёзны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да бруцэлёзу; паражоны бруцэлёзам. Бруцэлёзнае захворванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лейко́з, ‑у, м.
Захворванне крыві, пры якім рэзка павялічваецца колькасць лейкацытаў; белакроўе.
[Ад грэч. leukos — белы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пада́гра, ‑ы, ж.
Захворванне суставаў і тканак у выніку парушэння абмену рэчываў.
[Лац. podagra.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пела́гра, ‑ы, ж.
Спец. Захворванне, якое выклікаецца недахопам у арганізме нікацінавай кіслаты.
[Ад іт. pelle agra — шурпатая скура.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
поліартры́т, ‑у, М ‑рыце, м.
Спец. Адначасовае або паслядоўнае захворванне многіх суставаў.
[Ад грэч. poly — многа і arthron — сустаў.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фурункулёз, ‑у. м.
Спец. Захворванне, пры якім на целе паяўляецца многа фурункулаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эхінакако́з, ‑у, м.
Захворванне жывёл і чалавека, якое выклікаецца паразітаваннем лічынак эхінакока.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ІНВАЛІ́ДНАСЦЬ (ад лац. invalidus слабы, хворы),
працяглая або пастаянная страта працаздольнасці ці значнае абмежаванне яе. У залежнасці ад ступені страты адрозніваюць 1, 2 і 3-ю групы І. Пры наступленні І. назначаюцца пенсіі або штомесячныя дапамогі, прадастаўляюцца інш. віды забеспячэння і абслугоўвання. Заканадаўства Рэспублікі Беларусь прадугледжвае наступныя прычыны І., кожная з якіх мае пэўныя прававыя вынікі: агульнае захворванне (у т. л. калецтва, не звязанае з вытв-сцю або работай); калецтва прац. і прафес. захворванне; раненне (кантузія ці калецтва, атрыманыя пры абароне дзяржавы, пры выкананні інш. абавязкаў ваен. службы) або захворванні, спалучаныя са знаходжаннем на фронце; калецтва, атрыманае ў выніку няшчаснага выпадку і не звязанае з выкананнем абавязкаў ваен. службы, ці захворванне, не звязанае са знаходжаннем на фронце. Пры неабходнасці ўстанаўліваецца час наступлення І. (з дзяцінства, да пачатку прац. дзейнасці і г.д.), калі з гэтай акалічнасцю звязаны пэўныя прававыя вынікі.
т. 7, с. 219
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)