Ке́бка ’пячурка ў печы’ (Сл. паўн.-зах.). Параўн. укр. кабиця ’круглая яма пад ганчарнай печчу, летняя кухня’, рус. кабица ’летняя кухня, будка сабакі, логава зайца’. Укр. ковбиця ’наглыбленне для попелу ў печы’, кобиця ’паглыбленне пад прыпечкам’. Украінскае слова не мае надзейнай этымалогіі. Запазычанне з тур. kabig ’вялікі кол’ неверагодна па значэнню, са шв. kabyss ’камбуз’ — па гісторыка-культурных прычынах (гл. ЕСУМ, 2, 332, 481). Бел. кебка ў гэтых этымалогіях не ўлічваецца. Існуе, аднак, рус. кибитка ў значэнні ’цагляны каркас рускай печы, у якую складаюць гаршкі пасля абпалу’. Апошняе значэнне супадае з першым значэннем укр. кабиця. Адсюль можна меркаваць, што крыніцай разглядаемых слоў і рус. кибитка была тая ж цюркская лексема kibit, käbit ’будка’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

cab

[kæb]

n.

1) таксі́ n., indecl.

2) дро́жкі pl. only.

3) бу́дка машыні́ста або́ шафёра

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

асе́лішча, ‑а, н.

Месца, занятае пабудовамі, гародамі, садамі; сядзіба. Рабіла.. [Галена] яшчэ ў бацькі, але жыць перайшла ўжо на новае сваё з Костусем хатняе аселішча. Чорны. Адсюль, з дзедавага двара, добра відаць ранейшае Міцева аселішча — палявы пераезд, будка, сасна. Навуменка. // Прытулак, месца жыхарства. Ішоў гэты чалавек [Санкоўскі] праз жыццё з клункам за плячамі, не маючы сталага аселішча. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

chalet

[ʃæˈleɪ]

n.

1) ха́тка або́ бу́дка ў швэйца́рскіх го́рах

2) швэйца́рскі дом, дом у швэйца́рскім сты́лі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

buda

bud|a

ж.

1. палатка; ятка; шапік;

2. буда; будка;

psia ~a — сабачая будка;

3. крыты воз; фургон;

~a ciężarówki — кабіна грузавіка;

psu na ~ę — кату пад хвост

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

КАРПУ́К (Міхаіл Андрэевіч) (н. 5.3.1930, в. Мыкшыцы Камянецкага р-на Брэсцкай вобл.),

бел. мастак кіно і тэлебачання, графік, жывапісец. Скончыў Мінскае маст. вучылішча (1956), Маск. паліграф. ін-т (1962). З 1956 працаваў на Бел. студыі тэлебачання (у 1959—65 гал. мастак), у 1972—83 на кінастудыі «Беларусьфільм». Аформіў тэлепастаноўкі «Будка № 27» (1956), «Суд» (1957), «Песня музыкі» (1958), тэлеспектаклі «Сымон-музыка» (1958), «Сэрца на далоні» (1964), «Ткачы» (1969), тэлефільмы «Уся каралеўская раць» (1970—71), «Парашуты на дрэвах» (1972—73), «Апошняе лета дзяцінства» (1974—75), «Спытай сябе» (1975—76), маст. фільм «Канец бабінага лета» (1983) і інш. У станковых творах пераважаюць лірычныя панарамныя пейзажы, якім уласцівы кампазіцыйная завершанасць і тонкая мадэліроўка дэталяў: графічныя аркушы «Партрэт бацькі» (1969), «Навагрудскае замчышча» (1981), «Восеньская раніца» (1984), «Навальніца» (1996); серыя «Па мясцінах радзімы Хруцкага» (1997—98); карціны «Дняпроўскія далі» (1989—91), «Жніво» (1994); Чарнобыльскі трыпціх (1996) і інш.

М.Карпук. Чарнобыльскі трыпціх. 1996.

т. 8, с. 97

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

буркатлі́вы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Які любіць бурчаць, бурклівы. Побач адзінока месцілася атынкаваная будка-каравулка, дзе ў сцюжу драмаў ля напаленай печы які буркатлівы дзед-вартаўнік. Быкаў.

2. Бурлівы, звонкі. Па рацэ праносіліся маторкі, буркатлівыя хвалі ад іх з шумам намотваліся на бераг, казыталі ногі. Савіцкі. Выбіраеш роўненькі пянёк дзе-небудзь ля крынічкі ці светлага буркатлівага ручая, проста лежачы жыватом на зямлі, п’еш ваду. Сачанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cabin [ˈkæbɪn] n.

1. каю́та;

book a cabin on a boat заказа́ць каю́ту на караблі́

2. кабі́на;

the pilot’s cabin кабі́на піло́та

3. хаці́на, ха́тка; камо́рка, бу́дка; бара́к;

a summer cabin ле́цішча, да́ча

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

бу́да ж.

1. (крыты дарожны воз) gedéckter Wágen m -s, -, Kibítka f -, -s;

2. (будан) Láubhütte f -, -n, Hütte f -, -n;

3. (сабачая будка) Húndehütte f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

booth

[bu:Ө]

n., pl. booths

1) ша́пік -а, кіёск -а, лато́к -ка́ m.

2) тэлефо́нная бу́дка

3) кабі́на для галасава́ньня

4) асо́бная адгаро́дка (у рэстара́не)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)