partial
[ˈpɑ:rʃəl]
adj.
1) няпо́ўны, частко́вы
a partial eclipse — частко́вае зацьме́ньне
2) небесстаро́нны, неаб’екты́ўны, прадузя́ты; які́ ма́е сла́басьць, ця́гу да каго́-чаго́-н
He is partial to sports — Спо́рт — яго́ная сла́басьць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
aspirant
[ˈæspərənt]
1.
n.
кандыда́т -а m.; прэтэндэ́нт -а m., прэтэндэ́нтка f.
aspirants for the office of mayor — прэтэндэ́нты на паса́ду мэ́ра
2.
adj.
які́ імкне́цца да чаго́, прэтэнду́е на што
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
wise
[waɪz]
adj.
1) му́дры, разва́жны
2) разу́мны
wise advice — разу́мная пара́да
3) зь вялі́кімі ве́дамі, вучо́ны
to be wise to, Sl. — быць сьве́дамым чаго́; быць у ку́рсе спра́вы
•
- wise up
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
yen
I [jen]
n.
ена f. (грашо́вая адзі́нка ў Япо́ніі)
II [jen]
1.
n., informal
пры́хамаць, пра́га f., жада́ньне n.
to have a yen for — пра́гнуць чаго́
2.
v.i. (-nn-)
жада́ць, пра́гнуць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
abstain
[əbˈsteɪn]
v.i. (from)
стры́мвацца, устрымва́цца; адмаўля́цца ад чаго́
to abstain from smoking (alcohol) — стры́мвацца ад курэ́ньня (алькаго́лю)
When a vote was taken, several members abstained — Калі галасава́лі, ко́лькі сябро́ў устрыма́лася
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
exception
[ɪkˈsepʃən]
n.
1) вы́нятак -ку m.
with the exception of… — за вы́няткам каго́-чаго́
2) пярэ́чаньне, запярэ́чаньне n.
to take exception —
а) не згаджа́цца з чым, пярэ́чыць
б) чу́цца абра́жаным
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Вініць ’вінаваціць’ (БРС, КТС, Нас., Бяльк.), укр. винити ’вініць’, рус. винить, арханг. винуть ’тс’, ст.-рус. винити ’быць прычынай чаго-небудзь, вінаваціць, абвінавачваць, асуджаць, караць’, польск. winić ’прызнаваць вінаватым, абвінавачваць’; ’караць, абкладваць штрафам’; ’плаціць за шкоду, кампенсаваць’, в.-луж. winić ’абвінавачваць’, чэш. viniti ’вініць, лічыць каго-небудзь вінаватым, прыпісваць каму-небудзь адмоўную рысу’, славац. viniť ’абвінавачваць’, макед. вини ’вініць каго-небудзь’, балг. виня ’вініць, абвінавачваць’. Прасл. viniti ўтворана ад назоўніка віна 1 (гл.) і суф. ‑iti.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ві́ца ’прывязь з дубцоў, пры дапамозе якой звязваецца бярвенне з пакладзенымі на іх жэрдкамі’ (З нар. сл.). Рус. ви́ца ’дубец, галузка; скрутак дубцоў для звязвання чаго-небудзь’, польск. wić ’дубец, галузка’, серб.-харв. ви̏цкаст ’стройны, гібкі’, славен. vjȋǎ ’дубцы івы, якімі ўмацоўваецца саламяная страха’, балг. ви́ца ’гнуткі дубец’, макед. вица ’тс’. Да віць (Міклашыч, 390; Праабражэнскі, 1, 86; Фасмер, 1, 324; БЕР, 156). Літ. vycas, лат. vica ’івавая галузка’, эст. vits ’дубец’ запазычаны з слав. (Фрэнкель, 1237).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тро́нак ‘дзяржанне ў розных прыладах (вілах, чапяле, рыдлёўцы, памяле, нажы і інш.)’ (ТСБМ, Байк. і Некр., Шат., Ласт., Касп., Сл. ПЗБ, ЛА, 2, 4, Сцяшк.), тро́нок ‘тс’ (Тарн., Арх. Вяр., ТС, Лекс. Бел. Палесся), тро́нак ‘ствол’ (Рэг. сл. Віц.), трон ‘цэп’ (Хромчанка, Паўн.-маст. гав.). З адаптаванага польск. trzonek ‘рукаятка, ручка’ < trzon ‘аснова, састаўная частка чаго-небудзь; рукаятка, ручка’, што адпавядае беларускаму чаранок (гл.). Сюды ж ст.-бел. троновый зуб ‘карэнны зуб’ (ГСБМ) з польск. ząb trzonowy ‘тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
По́чапка, по́чап, по́чапак, по́чапень, по́чэп, по́чэпка, почо́пка ’вяровачка для падвешвання чаго-небудзь’ (ТСБМ, Шат., Мат. Гом., Ян.), ’дужка ў вядры’ (ТСБМ, Бяльк.), ’прывязка (пугі да пугаўя)’, ’вяроўка, прывязаная да калыскі’ (Сл. ПЗБ), сесці на по́чапку ’на кукішкі’ (гродз., Сл. ПЗБ), по́чэп ’вілы’ (Сл. Брэс.), ’месца вешаць адзенне’ (Сцяшк. Сл.), по́чып ’вочап’ (Юрч. Вытв.), ст.-бел. почепити ’зачапіць’, укр. почепи́ти ’зачапіць’. Утворана ад дзеяслова пачапі́ць (гл.), як завязка ад завяза́ць (Сцяцко, Афікс. наз., 24, 46–47). Гл. таксама пачапе́йка.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)