decidedly
[dɪˈsaɪdɪdli]
adv.
1) выра́ зна, бясспрэ́ чна
2) мо́ цна ; цьвёрда, рашу́ ча, нава́ жана, катэгары́ чна
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
take a shine to
Sl.
спадаба́ ць, упадаба́ ць, мо́ цна палюбі́ ць каго́ -што
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Кро́ пнуць , кропнуты ’ударыць, стукнуць’ (Клім. ). Да крапіць (гл.). Што датычыць семантыкі, параўн. укр. кропити ’моцна біць’, рус. кропить ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Стуза́ цца (стуза́ тыся ) ‘бегчы ад перапуду’ (Сл. Брэс. ). Няясна. Магчыма, сюды ж стузну́ ць ‘моцна штурнуць’ (ТС ), тады да тузаць , гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
гетэрагене́ з
(ад гетэра- + -генез )
1) змена спосабаў размнажэння ў арганізмаў на працягу двух ,або больш пакаленняў;
2) раптоўнае з’яўленне асобін, якія моцна адрозніваюцца шэрагам прымет ад бацькоўскіх форм.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
во́ хра , о́ хра
(польск. ochra < лац. ochra, ад гр. ochra)
прыродная фарба жоўтага або чырвонага колеру, якая ўяўляе сабой гліны, моцна ўзбагачаныя гідратамі вокіслаў жалеза (ліманітам , гетытам і інш. ).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Разаўрэ́ ць (разовре́ ць ) ’разапрэць, моцна ўспацець’, разовре́ лый ’моцна ўспацелы, разапрэлы’ (Нас. ). Да урэць (гл.), врець [врѣць ] ’аблівацца потам’, ’вянуць’ (Нас. ), врэць ’кіпець’ (КЭС ), рус. дыял. вреть ’моцна пацець’, укр. врі́ ти ’кіпець’, польск. wrzeć , чэш. vřiti , славац. vrieť , славен. vréti , серб.-харв. вре̏ти , балг. вря , ст.-рус. вьрѣти ’кіпець’, ст.-слав. вьрѣти прасл. *vrěti , звязанага з *vīrъ (> вір 1 *variti (> бел. вары́ ць ). Роднасныя да літ. vérdu , vìrti ’кіпець, бурліць’, versmẽ крыніца’, лат. vir̂t , vęr̂du , virags ’вір’ (Фасмер , 1, 362). Да і.-е. *u̯er‑/*u̯or‑ , *u̯ṛ‑ ’гарэць’, ’паліць’ (ЕСУМ , 1, 433; Махэк₂ , 702–703; БЕР 1, 193; Скок , 3, 622–624).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
задры́ гаць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Пачаць дрыгаць. // Плужок задрыгаў, але Міхась ужо моцна трымаў яго ў руках, накіроўваючы на самую сярэдзіну. Якімовіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перавастры́ ць , ‑вастру, ‑вострыш, ‑вострыць; зак. , што .
1. Навастрыць іначай, яшчэ раз. Перавастрыць разец.
2. Навастрыць усё, многае.
3. Навастрыць вельмі моцна , больш, чым трэба. Перавастрыць брытву.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перапало́ хацца , ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Вельмі моцна спалохацца, напалохацца. Усе [людзі] да таго перапалохаліся, што.. немаведама куды пахаваліся... Чарот . Хлапчук перапалохаўся і не ведаў, што гаварыць. Пальчэўскі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)