importune
[,ɪmpərˈtu:n]
v.t.
дакуча́ ць про́ сьбамі, дамага́ ньнямі; назаля́ ць, неадчэ́ пна прасі́ ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ра́ дзіцца , -джуся, -дзішся, -дзіцца; незак. , з кім.
1. Прасіць у каго-н. рады (у 1 знач. ).
Да бацькі заўсёды ішлі р.
2. Мець з кім-н. раду (у 2 знач. ), раіцца.
Сябры сталі р., што рабіць далей.
|| зак. пара́ дзіцца , -джуся, -дзішся, -дзіцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
* Праха́ ць , проха́ ць , проха́ ці , проха́ ты ’прасіць ’ (Булг. ; мазыр. , Шн. 3; ТС ). Укр. проха́ ти , рус. курск. проха́ ть ’тс’. Паводле Фасмера (3, 385), наватвор ад прасіць
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
intrusion [ɪnˈtru:ʒn] n.
1. уварва́ нне
2. умяша́ нне;
apologize for the intrusion прасі́ ць прабачэ́ ння за ўмяша́ нне
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
слёзна :
слёзна прасі́ ць разм. ú nter Tränen bí tten* , flé hentlich bí tten*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Пі́ нчыць ’прымушаць; прасіць ’ (шальч. , Сл. ПЗБ ). Да ліпяць (гл.), збліжанае да ісчеп‑ч‑ыць ’настойліва прасіць , канькаваць’ < прасл. *klu̯čati ’стаяць на каленях’ > ’клянчыць’ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Зе́ ціць , зітаць ’прасіць ’ (арг. , Фасмер, Этюды ). Рус. арг. зетить ’гаварыць, прасіць ’, укр. арг. зітати , зэтать ’прасіць ’, польск. арг. zitać ’гаварыць’. З грэч. ζητῶ ’прашу’. Бандалетаў, Этимология , 1980, 71; Фасмер, Этюды . З, 63. Параўн. яшчэ рус. зе́ тить ’падглядваць, глядзець’, якое Шанскі (2, З, 89) звязвае з зеница , зиять .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ка́ нькаць разм. назойліва прасіць á ufdringlich bí tten* , erbitten* vt é tteln vt
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
мі́ ласціна , ‑ы, ж.
Ахвяраванне жабраку, бедняку. І зноў вагоны, зноў даўжэзная пакутлівая дарога. На станцыях [бежанцы] хадзілі прасіць міласціну, хоць рэдка калі ўдавалася што сабраць. Якімовіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́ прасіць , ‑прашу, ‑прасілі, ‑прасіць ; зак. , каго-што .
Атрымаць, дамагчыся чаго‑н. настойлівымі просьбамі. Выпрасіць прабачэнне. □ Валодзька выпрасіў, нарэшце, у рэдактара дазвол паехаць на раён. Брыль .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)