gratify
[ˈgrætɪfaɪ]
v.t.
1) рабі́ ць каму́ прые́ мнасьць; це́ шыць, ра́ даваць
2) задавальня́ ць; заспако́ йваць; наталя́ ць (патрэ́ бу, жада́ ньне, сма́ гу)
3) Archaic дава́ ць на гасьці́ нец або́ грашо́ вы падару́ нак
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
tutor
[ˈtu:tər]
1.
n.
1) прыва́ тны наста́ ўнік, дарэ́ ктар -а m.
2) рэпэты́ тар -а m.
2.
v.i.
1) дава́ ць прыва́ тныя ле́ кцыі, рэпэты́ цыі
2) быць рэпэты́ тарам
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
вярну́ ць ², -ну́ , ве́ рнеш, ве́ рне; -ні́ ; незак. , што.
1. Мяняць напрамак руху, паварочваць.
В. машыну ўправа.
В. нос ад чаго-н. (адносіцца да каго-, чаго-н. з пагардай, грэбаваць кім-, чым-н. ). Здушы верне (брыдка думаць пра што-н. , глядзець на што-н. ).
2. Валіць на бок, пераварочваць.
В. воз.
3. перан. -н. , даваць пэўны кірунак (думкам, размовам і пад. ; разм. ).
Мне вядома, куды ён верне.
4. перан. , на каго-шторазм. ).
Сам вінаваты, а на другіх верне.
5. (1 і 2 ас. не ўжыв. ), з чаго . Рухацца, падаць, узнімацца суцэльнай плынню.
Дым верне з коміна.
6. 3 цяжкасцю ўзнімаць пласты зямлі.
Трактар верне дзёран.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хрысці́ ць , хрышчу́ , хры́ сціш, хры́ сціць; хрысці́ ; хры́ шчаны; незак. , каго-што.
1. Спраўляць над кім-н. царкоўны абрад хрышчэння.
Х. дзяцей.
2. Быць хросным бацькам або хроснай маці.
3. Рабіць знак крыжа (у 3 знач. ) на кім-, чым-н.
4. Даваць мянушку (разм. ).
5. Біць, хвастаць (разм. ).
Х. дубцом па спіне.
◊
Не дзяцей хрысціць каму з кім (разм. ) — не мець інтарэсу да каго-н. , не жадаць мець справы з кім-н.
|| зак. ахрысці́ ць , ахрышчу́ , ахры́ сціш, ахры́ сціць; ахрысці́ ; ахры́ шчаны (да 1, 2, 4 і 5 знач. ), пахрысці́ ць , пахрышчу́ , пахры́ сціш, пахры́ сціць; пахрысці́ ; пахры́ шчаны (да 1 і 2 знач. ) і перахрысці́ ць , -хрышчу́ , -хры́ сціш, -хры́ сціць; -хрысці́ ; -хры́ шчаны (да 3 знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чай , -ю, мн. і́ , чаёў, м.
1. Вечназялёная расліна (дрэва або куст) сямейства чайных, лісце якой выкарыстоўваецца для прыгатавання духмянага напою.
Плантацыі чаю.
Вырошчваць ч.
2. Высушаныя і асобым спосабам апрацаваныя лісты гэтай расліны, на якіх настойваюць духмяны танізуючы напой.
Зялёны ч.
Заварыць ч.
Купіць пачак чаю.
3. Гарачы напой, настоены на лісці гэтай расліны.
Моцны ч.
Выпіць чаю.
4. Настой на травах, карэннях, кветках і пад. , які выкарыстоўваецца пераважна як лекавы сродак.
Ліпавы ч.
Грудны ч.
5. Чаяпіцце, чаяванне.
Запрасіць на ч.
◊
На чай (даваць , браць; разм. ) — узнагарода, звычайна грашовая, за дробныя паслугі (афіцыянту, швейцару); чаявыя.
|| прым. ча́ йны , -ая, -ае.
Ч. куст.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Kredí t I m
1) крэды́ т
2) даве́ р;
auf ~ ы́ т;
~ gewähren а́ ць, дава́ ць крэды́ т;
j-m é ben* дава́ ць крэды́ т каму́ -н. ; ве́ рыць каму́ -н. ;
j-n um sé inen [á llen] ~ brí ngen* а́ ць каго́ -н. ;
den ~ kündigen ы́ ць крэды́ т
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
открыва́ ть несов.
1. (дверь, окно, шкатулку) адчыня́ ць, адкрыва́ ць; (штору, занавес) адкрыва́ ць;
2. (начинать) пачына́ ць, распачына́ ць; (собрание, заседание и т. п. адкрыва́ ць;
3. (класть начало существованию) адкрыва́ ць;
4. (пускать, вводить в действие) пуска́ ць, дава́ ць , адкрыва́ ць;
5. (предоставлять) адкрыва́ ць, дава́ ць ;
6. (обнажать) адкрыва́ ць;
7. (раскрывать) разго́ ртваць; (глаза) расплю́ шчваць, адкрыва́ ць; (рот) разяўля́ ць, адкрыва́ ць;
8. перен. (разоблачать)а́ ць, выяўля́ ць;
9. перен. (откровенно сообщать)а́ ць, выка́ зваць;
10. (о научных открытиях) адкрыва́ ць; см. откры́ ть
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
entló hnen vt
1) узнагаро́ джваць (за працу ); распла́ чвацца (з кім-н. )
2) дава́ ць разлі́ к (каму-н. ), звальня́ ць (каго-н. )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
mó rgen adv а́ ўтра;
~ früh а́ ўтра ра́ ніцай;
bis ~ а́ ўтра;
◊
j-n ≅ дава́ ць каму́ -н. пусты́ я абяца́ нні
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
По́ ўха ’ўдар па шчацэ’ (Нас. , Сл. ПЗБ ), ’аплявуха’ (Бяльк. , Шат. , Касп. ), по́ ўшына ’ўдар па вуху’ (Бяльк. ), по́ ўшыць ’біць у вуха’ (Шат. ). Хутчэй за ўсё, назоўнік абстрагаваны са спалучэння даць по (в)уху (гл. па , вуха ). Малаімаверна адносіць да ўтварэнняў ад апляву́ ха (гл.) шляхам народнаэтымалагічнага суаднясення са словам ву́ ха (ЭСБМ , 1, 127–128), больш верагодна бачыць у ім кальку на базе літ. añtausis ’аплявуха’, ’частка шчакі насупраць вуха’ (Чэкман, Baltistica , 8, 2, 153), параўн. таксама дзеяслоўнае ўтварэнне antausiúoti ’даваць аплявуху’, аднак несупадзенне прыставачнай семантыкі (літ. ant ’на’) ставіць пад сумненне магчымасць калькавання.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)