Той, хто навальвае што‑н.; рабочы ў шахце, які нагружае ваганеткі вугалем, рудой.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ку́лі, нескл., м.
Некваліфікаваны рабочы (насільшчык, грузчык, возчык) у некаторых краінах Усходняй і Паўднёва-Усходняй Азіі.
[Інд. kuli — заработкі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ро́льшчык, ‑а, м.
Рабочы, які абслугоўвае рол (у 3 знач.) і ведае працэсам размолу папяровай масы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
смалі́льшчык, ‑а, м.
Рабочы, які займаецца смаленнем 1 чаго‑н.; той, хто смаліць 1 што‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пі́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
1.Рабочы, які займаецца пілоўкай, распілоўваннем.
2. Насякомае атрада перапончатакрылых.
|| ж.пі́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц (да 1 знач.).
|| прым.пі́льшчыцкі, -ая, -ае (да 1 знач.) іпі́льшчыкавы, -ая, -ае (да 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ушчыльні́цьсов., в разн. знач. уплотни́ть;
у. жыхаро́ў — уплотни́ть жильцо́в;
у. рабо́чы дзень — уплотни́ть рабо́чий день;
у. плот — уплотни́ть забо́р
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
«МАСКВІ́Ч»,
легкавыя аўтамабілі малога класа. Выпускаюцца Маскоўскім аўтамаб. з-дам імя Ленінскага камсамола з 1946. Кузаў нясучы тыпу седан або універсал. Рабочы аб’ём рухавіка да 1,7 л, магутнасць да 63 кВт, найб. скорасць да 160 км/гадз.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ра́льнік ’араты’ (смарг., Шатал.). Утворана ад ралі́ць (гл.) пры дапамозе суф. ‑нік, што стварае назву асобы па занятку, параўн. пі́льнік ’той, хто пілуе’, жа́тнік ’той, хто жне’ (Сцяцко, Афікс. наз., 54), параўн. польск.rolnik ’сельскагаспадарчы рабочы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
маля́р
(польск. malarz, ад с.-вням. mālaere)
1) рабочы, які фарбуе, беліць дамы, памяшканні і інш.;
2) перан. бяздарны жывапісец.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
збо́ршчык, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Асоба, якая займаецца зборам чаго-н., збірае што-н.
З. бавоўны.
З. членскіх узносаў.
2.Рабочы, які займаецца зборкай чаго-н.
З. матораў.
|| ж.збо́ршчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
|| прым.збо́ршчыцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
