нуль

(лац. nullus = ніякі)

1) лічбавы знак «О», які абазначае адсутнасць велічыні; прыпісаны да лічбы справа ўдзесяцярае яе;

2) умоўная велічыня, адносна якой вылічаюцца іншыя велічыні;

3) перан. што-н. вельмі малое, нікчэмнае (напр. н. вынікаў, н. увагі).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

мазь ж., в разн. знач. мазь;

калёсная м. — колёсная мазь;

м. для абу́тку — сапо́жная мазь;

цы́нкавая м. — ци́нковая мазь;

◊ спра́ва на мазі́ — де́ло на мази́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

немагчы́мы

1. невозмо́жный, неосуществи́мый, невыполни́мый;

~мая спра́ва — невозмо́жное (неосуществи́мое, невыполни́мое) де́ло;

2. недопусти́мый, немы́слимый;

такі́ ўчы́нак ён лічы́ў ~мым — тако́й посту́пок он счита́л недопусти́мым (немы́слимым)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

немы́слимый (невероятный) неймаве́рны; (невозможный) немагчы́мы, немажлі́вы;

немы́слимые усло́вия неймаве́рныя ўмо́вы;

немы́слимое де́ло немагчы́мая (немажлі́вая) спра́ва;

э́то немы́слимо гэ́та неймаве́рна (немагчы́ма), гэ́та не́льга ўяві́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

áusgemacht a

1) вы́рашаны;

éine ~e Sáche вы́рашаная спра́ва

2) даскана́лы, абсалю́тны, зако́нчаны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Éssig m -s, -e во́цат;

in ~ éingemacht марынава́ны;

◊

damít ist es ~! прапа́шчая спра́ва!

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

míttelprächtig a:

es geht ihm ~ жарт. спра́ва ідзе́ ў яго́ з пасрэ́дным по́спехам

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wéndung f -, -en паваро́т; пераме́на;

die Sáche nimmt [bekómmt] éine ándere ~ спра́ва паваро́чваецца іна́чай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

reopen

[rɪˈoʊpən]

v.t.

1) ізно́ў адчыня́ць

2) нано́ва дыскутава́ць

The matter is settled and cannot be reopened — Спра́ва ўжо́ вы́рашаная і ня мо́жа быць разгле́джаная ізно́ў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

worthy

[ˈwɜ:rðI]

1.

adj.

1) го́дны, ва́рты

a worthy cause — ва́ртая намага́ньняў спра́ва

2) які́ заслуго́ўвае

2.

n.

славу́тасьць, выда́тнасьць f.

•

- worthy of

- worthy of praise

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)