раско́шны

1. luxuriös, Lúxus-; prächtig, Pracht-;

2. (пышны, прыгожы) prächtig, práchtvoll, Pracht-; üppig;

3. (прасторны) geräumig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Разва́лісты ’пышны’ (Нар. Гом.). Ад раз- і валіць (гл.). Утворана па той жа семантыка-словаўтваральнай мадэлі, што і разло́жысты (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wybujały

wybujał|y

1. збуялы; пышны;

~a roślinność — пышная расліннасць;

2. перан. празмерны; вялікі; пышны;

~a fantazja — багатая фантазія

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Велягу́р, велягу́ра ’перарослы’ (Нас.), велягу́рны, велягу́рысты ’высакарослы; велічны; высакамоўны; фанабэрысты; пышны’. Да этымалогіі гл. Супрун, Веснік БДУ, 1969, 2, 68 наст.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

шыка́рны

(рус. шикарный, ад фр. chicard)

1) раскошны, багаты, пышны (напр. ш-ае ўбранне);

2) вельмі прыгожы, цудоўны (напр. ш. букет).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

◎ Пу́хны ’пышны’: пухныя пончкі (гродз., Сл. ПЗБ). Прыметнік на -//- (‑ьn‑) ад пу́хаць (*puxati), паралельны да пухлы (суф. ‑л‑), гл. таксама пухоны, пушоны.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

dashing

[ˈdæʃɪŋ]

adj.

1) по́ўны энэ́ргіі, запа́лу; жва́вы

2) мо́дны; хва́цкі; пы́шны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

superb

[suˈpɜ:rb]

adj.

ве́лічны; пы́шны, раско́шны, цудо́ўны

a superb dinner — бага́ты абе́д

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

szumny

1. шумны;

2. голасны; напышлівы;

3. багаты; пышны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

bogaty

1. багаты, заможны;

2. багаты; каштоўны; пышны, раскошны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)