Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
накірава́льны, ‑ая, ‑ае.
1.Спец. Які прымушае што‑н. рухацца ў пэўным кірунку. Накіравальныя ролікі.
2.узнач.наз.накірава́льная, ‑ай, ж.Спец. Лінія, якая вызначае кірунак, у якім рухаецца прамая, што ўтварае канічную або цыліндрычную паверхню.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Gerádef -, -n
1) матэм. про́стая [прама́я] лі́нія
2) спарт.прама́я (дарожка)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Пункці́р ’перарывістая прамая лінія’ (ТСБМ). Запазычана з рус.пункти́р ’тс’, што з ням.punktieren < лац.punctāre ’пракалоць, накалоць’ (вытворнае ад лац.punctum ’укол’), гл. пункт.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прасце́нь1 ’мера палатна ў даўжыню’ (Мік., Інстр. 2), ’мера аснаванай для ткання пражы ў даўжыню ад сцяны да сцяны’ (Інстр. 2), ’пража, якая з двух верацён змотана на адно’ (гродз., бераст., арш., горац., Трухан, вусн. паведамл.). Гл. про́сцень.
Прасце́нь2, прасце́нак ’прамая дарожка, якая раздзяляе поле’ (Нас., ТСБМ, Касп.). Дэрываты ад про́сты з суф. ‑ень (прасцень), да якога потым далучыўся яшчэ суф. ‑ак. У семантычных адносінах параўн. просць (гл.), рус.прость ’прамая дарога’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
акала́да
(фр. accolade)
прамая або фігурная дужка, якая злучае некалькі нотных станаў у музычным творы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
рэкта́льны
(ад лац. rectum = прамая кішка)
які адносіцца да прамой кішкі (напр. р-ыя даследаванні).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
трансверса́ль
(фр. transversal, ад лац. transversus = папярочны)
прамая, якая перасякае стораны трохвугольніка і іх працяг.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
*Прасцяком, просцяко́м ’напрасткі’ (ТС). Укр.простяко́м ’тс’. Тв. скл. ад *прасцяк < просты ’прамы (пра дарогу)’. Параўн. рус.дыял.про́сто і про́стец ’прамая дарога, напрасткі’. Гл. яшчэ прастава́ць.