наклепа́ть​II сов., разг. (на кого-л.) напаклёпнічаць, узве́сці паклёп, накляпа́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

diffamíeren vt узве́сці паклёп, абгавары́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verléumden vt узве́сці паклёп, абгавары́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Verléumdung f -, -en паклёп, дыскрэдытава́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

spotwarzać

незак. паклёпнічаць, узводзіць паклёп

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

szkalować

незак. паклёпнічаць; узводзіць паклёп

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

traduce [trəˈdju:s] v. fml паклёпнічаць, узво́дзіць паклёп; знеслаўля́ць, абнеслаўля́ць;

He was traduced by historians. Яго зняславілі гісторыкі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Зыз ’паклёп’ (тураў., КСТ). Верагодна, гукапераймальнае (параўн. зы́зкаць ’жужжэць’). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

kalumnia

kalumni|a

ж. паклёп;

rzucać na kogo ~e — узводзіць на каго паклёп

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Намова ’нагавор, паклёп’ (Гарэц., Др.), ’падгавор’ (Яруш.), ’дагавор, згода’ (Сцяшк.), а таксама намоў ’нагавор’ (Нас., Гарэц., Бяльк.), на́мо́ўка ’паклёп’ (Нас., Гарэц.), на́маўка ’загавор, урокі’ (Нік., Оч.), ст.-бел. намова ’нагавор, падбухторванне, парада’, ’нарада суддзяў’ (Гарб.). Ад намовіцца ’згаварыцца, дамовіцца’, гл. мова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)