Кла́тка ’куча’ (Выг.). Гл. кладкай.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Рэ́хта ’лоўж (куча галля)’ (ЛА, 1). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

sterta

ж.

1. тарпа, торп, сцірта;

2. куча

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Кружня́ ’куча камення’ (Сл. паўн.-зах.). Гл. крушня.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кіч ’купіна’ (Касп., Шн.). Да куча 2 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

нагрува́шчванне н.

1. (дзеянне) Áuftürmen n -s, Áufhäufen n -s;

2. (куча) Áufhäufung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

со́рус

(н.-лац. sorus, ад гр. soros = куча)

сукупнасць кучна размешчаных спарангіяў на лісцях лісці папараці і некаторых водарасцей.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

сці́рта

(літ. stirta)

1) вялікі стог снапоў збожжа, саломы або сена, складзены пад адкрытым небам;

2) вялікая куча прадметаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

cumulation

[,kju:mjəˈleɪʃən]

n.

1) награма́джваньне, нагрува́шчваньне, назапа́шваньне, зьбіра́ньне n.

2) ку́ча, ма́са f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Klúmpatsch m -s пагардл., груб. ку́ча, гру́да (зваленая ў беспарадку)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)